The Lotus Witch Project

ยามเช้า ความรักปลุกฉันจากเตียง   ให้พามันไปวิ่งเล่น ออกกำลังกาย

ฉันคล้อยตามความรักไป ก็เราเป็นเพื่อนเล่น เพื่อนรักกัน

ไม่กี่ปีก็จะ 40 แล้ว แต่ฉันกลับรู้สึกเป็นเด็ก 6-7 ขวบ เมื่อได้เล่นกับหมาน้อย

เธอขุดตาน้ำแห่งเยาว์วัยกลับมาให้ฉัน รอยยิ้ม ความไร้เดียงสา หัวเราะตัวเองได้ ติงต๊อง

ดีใจที่เป็นเด็กในวัยนี้ อยากเป็นเด็กอย่างนี้ จน 70 ปีเลยทีเดียว

ขอให้ยัง(ส)วิ่งไหวเถอะ เจ้าปะคู้น!!!

Advertisements

สวนแสนสุข และ เครื่องทุ่นแรง

เช้าวันนี้ ความเบิกบานมาเยือนหัวใจฉันอีกครั้ง

ขณะรดน้ำต้นไม้ฉันเห็นพวงดอกHappiness สีชมพูแกมขาวบานย้อยลงมาจากกิ่ง ช่างตั้งชื่อได้เหมาะจริง เห็นแล้วก็ต้องสุขใจ และร้องเพลง

Happiness is here and now, I have dropped my worries.

Nowhere to go, nothing to do, just enjoy with my flowers.

Happiness is here and now in my Garden.

Happiness is here and now in my Garden.

ฉันยังเห็นปุ่มดอกสีส้มของ ต้นสังกรณี ที่ทศกัณฑ์มาฝากหัวใจไว้ (เอ้ย คนขี้โมโหคล้ายทศกัณฑ์มาฝากไว้ให้ปลูกที่บ้าน แฮะๆ)ต้นนี้ค่อนข้างดูแลยาก และออกดอกยากสักหน่อย แต่ดอกมาแล้ว ดีใจจัง

ฟ้าประดิษฐ์จำล�งความเป้นผืนฟ้าลงสู่พื้นดิน

ฟ้าประดิษฐ์จำลองผืนฟ้าลงสู่ผืนดิน

ดอกกระจิดริดสีครามนิออนของต้นฟ้าประดิษฐ์ ก็บานเต็มไปหมดแทบทุกกิ่ง

เข็มชมพู เข็มแดง เข็มม่วงแข่งกันออกดอก เหลืองอุไร และ เหลืองปรีดียาธร ก็พากันออกช่อเหลืองสด ตัดกับสีฟ้าจัดยามเย็นอย่างงดงาม บานเช้า บานสาย คุณนายตื่นสายก็บาน หลิวม่วงก็แตกดอก

เทียนหยด

เทียนหยด-หยดหยาดเยิ้มลงดิน ใครยลเป็นต้องแย้มยิ้มให้

ปลายก้านเทียนหยดมีช่อดอก รอวันบานอยู่ เห็นทีอีกไม่นาน ฉันคงได้เห็นช่อสีม่วงบานสะพรั่งทุกกิ่งไป

สีสันของดอกไม้ ระบายความสุขให้ฉันทุกวันเลย

ตอนแรกฉันกำลังคิดว่า จะทำระบบให้น้ำตามท่อส่งให้ต้นไม้และหญ้า แต่พอเห็นความสดใสชื่นบานของต้นไม้ ดอกไม้ และการมีความสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกันแล้ว ทำให้เลิิกล้มความตั้งใจนั้น

การได้รดน้ำต้นไม้ ทีละต้น แม้จะใช้เวลา 1 ชั่วโมง ซึ่งสำหรับหลายคนอาจเป็นเงินเป็นทอง สำหรับฉันมันก็มีค่าดั่งทองเช่นกัน เป็นเวลาที่ฉันจะสื่อสารกับธรรมชาติ พูดคุยกับต้นไม้ และมีความสุขร่วมกัน

เวลาเช่นนี้ เงินตราไม่อาจซื้อให้ได้

อุปกรณ์ทุ่นเวลาอาจทำให้ฉันห่างเหินกับต้นไม้

ฉันจึงขอเลือกที่จะทำแบบ manual เพื่อที่ว่้าเราจะรักษาความใกล้ในความสัมพันธ์ไว้

บางทีการใช้เครื่องทุ่นแรง ทุ่นเวลา ก็ทำให้เราเสียอะไรบางอย่างไปเหมือนกัน เช่นความสัมพันธ์ ความละเอียดอ่อน การฝึกปฏิบัติ

เวลาที่เราจะคิดทำอะไร ใช้อะไร น่าจะลองไตร่ตรองก่อนว่า สิ่งที่เราจะใช้นั้น ให้ประโยชน์อะไร และมีอะไรที่เราต้องแลก (trade off) คุ้มค่าไหมที่ต้องแลกกับสิ่งนั้น ๆ

ปัจจุบัน เ้รามีเครื่องมือ “อำนวยความสะดวก” ให้กับชีวิตมากมาย เราได้อะไร และแลกอะไรออกไปบ้าง

อย่างเช่น โฆษณาเครื่องมือนวดด้วยกระแสไฟฟ้า่อ้างว่าจะไปปรับสมดุลของชี่ พลังหยินและหยางในตัว มันอาจจะจริง เป็นไปได้ตามคำเล่าอ้าง แต่ทำไมมนุษย์จึงต้องการสิ่งนี้

เรารักษาสมดุลให้ตัวเอง ด้วยตัวเอง เพื่อตัวเอง ได้หรือไม่

เราลดการพึ่งพาสิ่งภายนอกได้ไหม

ในอดีต ผู้คนเอาตัวเข้าแลกด้วยการฝึกฝนชี่กง ไทชี่ วันแล้ววันเล่า ปีแล้วปีเล่า

สมัยนี้ นอนนิ่ง ๆแล้วมีเครื่องมือนี้ช่วยปรับสมดุลให้ ง่ายดี รวดเร็วทันใจด้วยมั้ง? เราหวังผลทุกอย่างเร็วไปไหม

อะไรคือสิ่งที่เราเสียไปในการใช้เครื่องทุ่นแรงและเวลาทั้งหลาย ที่เราใช้อยู่ในชีวิต

ฉันไม่ปฏิเสธเทคโนโลยี แต่คิดว่าเราน่าจะรู้เท่าทัน และรู้ว่า อะไรคือสิ่งที่ตอบโจทย์เป้าหมายชีวิตของเรา

สำหรับฉัน หนทางการฝึกปฏิบัติ ไม่มีทางลัดสั้น short cut หรือ how tips

เส้นทางที่สั้นที่สุด คือ การลงมือปฏิบัติ และ ปฏิบัติ พากเพียรจนเกิดปัญญาจะเกิดจาการฝึกฝน

อยากได้อะไร ต้องทำเอา

อยากรู้อะไร ต้องฝึกฝนเอา

คิดอย่างเดียว ไม่รู้

หยุดคิด ลงมือทำ จึงรู้

เมื่อความรักผลิดอก

หลายครั้ง คนเราเป็นทุกข์กับความรักและความสัมพันธ์ที่มีกับคนรอบข้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่เรารัก และคนที่รักเรา

นี่คือชะตากรรมของมนุษย์ — สัตว์ที่มีความซับซ้อนทางอารมณ์และความคิดอย่างนั้นหรือ?

ฉันไม่มีคำตอบ

แต่วันนี้ ฉันได้เรียนรู้บทหนึ่งของความรักจากต้นไม้ในสวนที่บ้าน

เย็นวันนี้ ขณะ่กำลังรดน้ำต้นไม้ ฉันสังเกตุเห็นพวงดอกไม้เล็กๆ สีม่วง

หัวใจฉันพองโต — ต้นเทียนหยด ตั้งแต่ฉันปลูกเธอมา กว่า 4 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นความรักของเธอ “ขอบคุณนะ เธอสวยจริงๆ” ฉันโน้มตัวลงไปสััมผัสกลีบดอกไม้

ไม่เพียงเทียนหยด ฉันยังเห็นดอกไม้อีกหลายพันธุ์กำลังผลิดอก รอวันเบ่งบาน อีกทั้งใบไม้หลายต้นก็อิ่มเอม เขียวสด งามตา

ฉันมีความสุข และฉันก็รู้สึกว่าต้นไม้ก็มีความสุขเช่นกัน

ต้นไม้ที่ท่าทางไม่สู้ดีนัก เหี่ยวแห้งคล้ายจะลาโลก อย่าง กุหลาบพันปีก็ฟื้นตัว ตุ่มดอกสีบานเย็นสดสะพรั่งไปทั้งต้น

กล้วยไม้ก็พากันออกดอก ทั้งกอเล็ก กอใหญ่

โมกก็กำลังออกดอก

หลายเช้าแล้ว ที่ฉันแอบรู้สึกว่า ต้นไม้ในสวนมีความสุข ร่าเริง และฉันก็มีความสุขทุกครั้งที่มองไปที่สวน เราต่างเป็นความสุขของกันและกัน

ฉันทบทวนเหตุปัจจัยที่เอื้อให้ต้นไม้อิ่มสุข คงเป็นเพราะ

อากาศในช่วงนี้กระมัง ที่อาจเอื้อต่อการเติบโต

น้ำที่ฉันให้อาจพอดี เพียงพอ

ฉันให้เวลากับสวนของฉันทุกวัน ถ้าไม่เช้า ก็เย็น อย่างน้อยวันละ 1 ชั่วโมง ไม่เพียงปริมาณของเวลาที่ให้ ฉันยังคิดว่าได้ให้คุณภาพบางอย่างลงไปในเวลานั้นๆด้วย คือ ความรักและความใส่ใจ

ฉันให้น้ำต้นไม้ทีละต้น มองพวกเขาเหมือนกับพยายามรับรู้ว่า เขาต้องการน้ำเท่าไรจึงจะพอดี ระหว่างที่รดน้ำ ฉันก็ได้มอง ได้ชื่นชม และ สังเกตุ ลำต้น กิ่งก้าน หน่อใบ ดอกไม้

สำหรับต้นที่ดูเหมือนป่วย ฉันจะเพิ่มการพูดคุย เช่นว่า “ฉันรักเธอนะ อย่าตายเลย บอกฉันมาว่าจะให้ดูแลเธออย่างไร”

อีกอย่าง เป็นไปได้ไหมที่สภาวะใจของฉันขณะรดน้ำต้นไม้ส่งผลต่อการเติบโตของต้นไม้ด้วย

ในช่วงที่ฉันรดน้ำต้นไม้ มักเป็นช่วงที่ฉันภาวนา ฟังธรรมะและเจริญสติได้ความรู้สึกสุข และ ปีติพอสมควร

ที่อดพูดถึงไม่ได้ คือ ฉันไม่เคยคาดหวังจากต้นไม้เลย ถ้าเขาไม่โต หรือ ตาย ฉันก็ปลง “เป็นไปตามธรรมชาติ”

สิ่งที่ฉันทำ คือ ดูแลรักษาหล่อเลี้ยงต้นไม้ ให้สิ่งที่จะเอื้อเฟื้อต่อการเจริญเติบโตของเขา เพื่อที่เขาจะได้เติบโตอย่างที่เขาเป็น

ฉันไม่คิดให้เขาโต หรือ ออกดอกอย่างที่ฉันต้องการ—ไร้ซึ่งความคาดหวังแบบคาดคั้นโดยสิ้นเชิง

ฉันใส่ใจกับความต้องการของต้นไม้มากกว่าความต้องการของตัวเอง

ลึก ๆฉันอาจรู้ว่า ต้นไม้ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่ได้สร้างเขาขึ้นมา แม้จะซื้อมาก็ตาม

และการที่เขาสื่อสารโต้ตอบแบบมนุษย์ไม่ได้หรือเปล่านะ ที่ทำให้ฉันจะไม่มีวันได้ยินคำพูดก้าวร้าว ด่าทอ เหน็บแนม ประชดประชัน หรืออาการรุนแรงทางกายใด ๆ

ต้นไม้ประท้วงอย่างมาก ก็เหี่ยวเฉา และตายไป

จากต้นไม้ ฉันวกกลับมามองความรัก ความสัมพันธ์กับผู้คนต่างๆ ในชีวิต

เราจะวางใจอย่างที่เราทำกับต้นไม้ได้หรือไม่

คนจะเติบโต ออกดอก ผลิผลไหม หากเราดูแลเขาดั่งที่เราดูแลต้นไม้

ให้เวลา

ให้ความใส่ใจ 100 เปอร์เซนต์

ใส่ใจกับความต้องการเพื่อการเติบโตของเขา มากกว่าความต้องการของเรา

วางความคาดหวัง คาดเค้น

ปลงหากทุกอย่างไม่เป็นดังที่ปรารถนา (เอ มันดูค้านกับประเด็นข้างบนว่าวางความคาดหวังนะ)

แต่คนมันซับซ้อน ไม่ตรงไปตรงมาดั่งต้นไม้

ต้นไม้รู้จักพอ อยู่ตามธรรมชาติ แต่คนอาจไม่รู้จักพอ หรือเปล่า?

เวลาของมนุษย์

ถ้าเปรียบเวลาของโลก เท่ากับ หนึ่งวัน 24 ชั่วโมง

เผ่าพันธุ์และอารยธรรมของมนุษยชาติเริ่มต้นและกำลังดำเนินอยู่ราว ๆ 5 ทุ่มกว่า

ได้ยินแล้ว รู้สึกอย่างไรกันบ้าง

ชีวิตของเราจะเป็นกี่เสี้ยวเศษของวินาที

ยังคิดว่าตนใหญ่ และสำคัญมากมายในโลกอยู่หรือเปล่า

โลกเก่าแก่กว่าเรามาก หลายเผ่าพันธุ์บนโลกนี้เป็นบรรพบุรุษของเรา

เราปฏิบัติต่อบรรพบุรุษ และ บ้านของเราอย่างไร

ใครทำ?

ณ ที่ไม่อาจเอ่ยนาม

ณ ห้วงยามที่ไม่อาจเอ่ยนับ

คุณยึดติดปรากฏขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงรำพัน

“ไม่รู้ว่า คนอื่นจะรู้สึกอย่างไรกับงานเขียนของเรานะ”

คุณปล่อยวางอดไม่ได้ จึงต้องตื่นขึ้นมารับฟังและเป็นเพื่อนปรับทุกข์

“นี่ เธอคิดว่างานเขียนนั้นเป็นของเธอจริงๆ หรือ?”

“ก็มันเป็นชื่อฉัน คนเขาอ่านก็รู้ว่าใครเขียน” คุณยึดติดตอบ

“อันนั้นก็ใช่ ไม่เถียงหรอก แต่อยากจะถามว่า เธอเป็นคนทำงานนั้นเหรอ”

“อ้าว ถ้าฉันไม่เขียน ไม่พิมพ์ตัวอักษรลงไป แล้วมันจะเกิดเป็นเรื่องราวได้อย่างไร เธอพูดตลกอีกแล้ว ไม่ขำนะเนี่ย”

“เธอเป็นคนพิมพ์ตัวอักษรนะใช่ ฉันไม่เถียง แต่ถามหน่อยว่า ตัวอักษร และความคิดนั้นมาจากไหน”

“ถามอะไรแปลก ๆ ความคิดก็มาจากหัวสมองของฉันนั่นไง ฉันนี่แหละเป็นคนคิด” คุณยึดติดเริ่มฉุน

“สมองเป็นของเธอหรือ?” คุณปล่อยวางถามต่อ

“ก็ถ้าเธอว่าไม่ใช่ แล้วมันเป็นของใคร ไหนว่ามาซิ” คุณยึดติดท้า

ถ้าเป็นสมองของเธอ เธอก็น่าจะทำให้ตัวเองฉลาดกว่านี้ซิ สั่งสิ สั่งเลย ทำได้ไหม? สั่งเลยว่าให้คิด หรือ ห้ามคิด สั่งให้จำข้อมูลทุกอย่างที่อ่าน รู้ทุกเ่รื่องที่ผ่านเข้ามาในสมอง เธอบอกมันสิให้ทำตามที่เธอต้องการ” คุณปล่อยวางร่ายยาว

คุณยึดติด นิ่งเงียบ หลบอยู่ในความคิด

“ฉันไม่รู้ คิดไม่ออก นี่หมายความว่า ฉันไม่สามารถสั่งให้สมองคิดคำตอบให้ได้ดังทีี่ใจต้องการจริงๆ หรือเนี่ย”

“เธอไม่ได้เป็นเจ้าของความคิดหรอกนะ แต่เธอเป็นส่วนหนึ่งที่ก่อให้เกิดความคิดนั้นๆ สมองเป็นเหมือนเครื่องรับสัญญาณ และส่งสัญญาณ ข้อมูลจึงเกิดขึ้น ไหลผ่าน ทำปฏิกิริยากันก็เท่านั้น

“การที่เธอรู้สึกว่า เธอมีความทรงจำเก็บประทับไว้ในเนื้อสมองนั้น มันเป็นเพียงปฏิกิรกยาของสมสองที่มีระบบ มีแบบแผนบางอย่าง ที่เมื่อใดเกิดขึ้นเป็นเหตุปัจจัยแบบเดิม เรื่องราว ข้อมูลเดิมก็จะผุดขึ้นมา เลยดูเหมือนเธอเก็บความคิด ข้อมูล และ ความทรงจำได้แบบเรียกว่า ถาวร”

“คิดดูนะ ถ้าข้อมูลอยู่ในสมองจริง เราก็ไปเอาจากอัจฉริยะที่ตายไปแล้วก็ได้นะ ข้อมูลไม่สูญหาย” คุณปล่อยวางกล่าว

“งั้น ความคิดก็ไม่ใช่ของฉัน สมองก็ไม่มช่ของฉัน” คุณยึดติดเสียงอ่อย

“ใช่ และความคิดก็ไม่ใช่เธอด้วย” คุณปล่อยวางตอบ

“โอ๊ย พอก่อน ชักปวดหัวแล้ว เอาว่า วันนี้เธอช่วยบอกฉันสิว่า ฉันควรจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่ทำ หรืองานที่เขียน โดยที่ไมยึดครองเป็นเจ้าของ”

“ขอให้เธอมองอย่างลึกซึ้งและเข้าใจว่า ตัวเธอนั้นเป็นเพียงเครื่องมือของจักรวาล ของมวลสรรพสิ่ง ที่จะถ่ายทอดเรื่องราวต่างๆ สมองซึ่งเป็นเครื่องรับสัญญาณนำความรู้จากจักรวาลมา โดยอาศัยต้วเธอเป็นสื่อ ข้อมูลต่างๆ ก็ไหลผ่านตัวเธอมา”

“ถ้าเธอมองเช่นนั้น เธอก็จะใจเบา ตัวเธอเป็นเครื่องมือของสัจจธรรมเท่านั้นเอง” คุณปล่อยวางแนะ ก่อนพูดต่อไปว่า

“เธอคิดว่า ทำไมธรรมชาติจึงมอบสมอง และ สติปัญญาให้มนุษย์ ทำไมวิวัฒนาการจึงทำให้มนุษย์มีสมองที่คิดได้อย่างนี้ มันมีเป้าประสงค์อันใดไหม? ถ้าเธอลองใคร่ครวญเรื่องนี้ เธอจะเห็นว่า สมองเป้นผลผลิตของบางอย่างที่ีไม่ใช่เธอ แต่สิ่งนั้นจะเรียกว่า ธรรมชาติก็ได้ ต้องการให้เธอทำอะไรบางอย่าง”

“งานเขียนใช่ไหม” คุณยึดติดเริ่มยิ้ม

“ใช่เลย ถ้าเธอมีความสุข สุนกเบิบานกับการเขียน นั่นอาจเป้นเหตุผลหนึ่งของจักรวาล เป็นของรางวัลแห่งความสุขให้เธอก็ได้นะ” คุณปล่อยวางตอบ

คุณยึดติดยิ้มกว้าง เมื่อนึกถึงความสุขที่เกิดระหว่างการเขียน “ฉันเป็นเพียงเครืื่องมือของธรรมะ ฉันเป็นเพียงเครืื่องมือของธรรมะ ฉันเป็นเพียงเครืื่องมือของธรรม” คุณยึดติดท่องราวราวกับว่า คำนั้นเป็นมนตราอันศักดิ์สิทธิ์

เสียงค่อบๆจางหาย รอยยิ้มค่อยๆ กลืนคุณยึดติดหายไปกับความว่าง พร้อมๆ กับคุณปล่อยวาง

ณ สถานที่ไม่อาจเอ่ย และ ห้วงเวลาที่ไม่อาจคะเน เสียงสุดท้ายในความว่างปรากกฏขึ้น

“ท่านพระอาจารย์พุทธทาสยังเคยกล่าวไว้เลยว่า พระพุทธเจ้าเป็นปากของพระเจ้าอิทัปปัจยตา (ความเป็นเช่ันนั้นเอง) แล้วเราจะเป็นอะไรได้มากกว่าพระพุทธเจ้าหรือ”

บทสนทนาระหว่าง คุณยึดติด กับ ปล่อยวาง

เมื่อเห็นคุณยึดติด นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด คุณปล่อยวางจึงเดินเข้าไปถามไถ่ เพื่อชวนคุยถึงภาวะที่กำลังเกิดขึ้น

คุณปล่อยวาง : มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า เราพอจะช่วยอะไรได้ไหม

คุณยึดติด : กลุ้มใจจัง รู้สึกว่า งานที่เขียนไปไม่ค่อยดีเท่าไร ไม่ดีอยา่งที่คิดและอยากทำ

คุณปล่อยวาง : อย่าคิดมากเป็นทุกข์ไปเลย สิ่งที่ดีที่สุดไม่มีหรอก ใจของเราเองที่ให้ค่ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เราสร้างภาพและความคาดหวังขึ้นมา และ พยายามผลักตัวเองให้เข้ากับความคาดหวังนั้น ความคาดหวัง คือ ความคิด เธอกำลังติดอยู่กับเมฆหมอกแห่งความคิดนะ

คุณยึดติด : แต่ฉันก็ยังคิด และ คาดหวัง มันจะเป็นไปได้หรือที่จะอยู่โดยไม่คาดหวัง

คุณปล่อยวาง : เป็นไปได้สิถ้าเธอเชื่อ เธอก็แค่ทำในสิ่งที่เห็นว่าเป็นประโยชน์ ทำตามกำลังความคิด สติปัญญาที่มี สนุกกับงานในขณะที่ทำ แล้วพองานเสร็จ ก็หัดพอใจกับผลของงานเสียบ้าง

คุณยึดติด :แล้วนั่นจะทำให้งานออกมาดีหรือ ฉันกลัวว่าคนอื่นจะมองว่า งานฉันไม่ดี

คุณปล่อยวาง : เธอไม่มั่นใจว่า ตัวเองจะสามารถทำงานออกได้ดีอย่างนั้นหรือ อย่างที่บอก ดี กับ ไม่ดี มันเป็นการตัดสินจากความคิด

ถ้าเธอเองยังตัดสินตัวเอง แล้วจะกลัวว่า คนอื่นจะตัดสินเธอ มันก็แน่อยู่แล้ว เพราะใจเธอสร้าง ศาลขึ้นมา มีตัวเองเป็นจำเลย และ ผู้คนที่ก็ไม่รู้ว่าใคร เป็นโจทย์ ทนายความเธอก็สร้างขึ้นมาเอง สุดท้าย ใจของเธอเองนั่นแหละ ที่อ่านคำพิพากษาให้ตัวเอง

อีกอย่างนะ หากเธอรู้สึึกว่า สิ่งที่เธอทำเป็นของเธอ เวลามีคนไม่ชอบ หรือ ตำหนิงานเธอ เธอจึงรู้สึกว่า มันกระทบตัวตน ประมาณ คนอื่นไม่ชอยฉันแทนที่จะเป็นการวิพากษ์วิจารณืชิ้นงาน กลับเป็นวิพากษ์วิจารณ์ตัวเธอไปฉิบ

คุณยึดติด : งั้นฉันควรทำไง

คุณปล่อยวาง : ก็ท่องคาถา “มันก็เท่านี้เอง” เธอจะเอาอะไรมากมายจากชีวิตนี้ ผิดพลาดบ้างไม่เห็นจะเป็นไร หัวเราะกับมันสิ

คุณยึดติด : (กัดฟัน) ฮึ ฮึ

คุณปล่อยวาง : อย่างนั้น เรียนรู้ว่า คราวหน้า จะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด แล้วปล่อยวางความคาดหวังในผลเสีย ใจจะได้เบาสบายขึ้น

คุณยึดติด : ก็ได้ จะพยายาม คงไม่มีใครมานั่งจำ นั่งจดความผิดพลาดของฉันมากนักหรอกเนอะ ทุกคนคงสนใจในตัวเองเป็นหลักอยู่แล้ว

ตลกดีนะ คิดๆไป ดูเหมือนว่า ฉันจะมองเห็นตัวเองเป็นศูนย์กลางของความสนใจของผู้คน เมื่อเวลาผ่านไป คนก็ลืมแล้ว มีแต่ตัวฉันเองนี่แหละ ที่ยังจดจ่อกับคำตัดสินของตัวเอง เฮ้อประหลาดดี

คุณปล่อยวาง : คิดได้อย่างนั้นก็ดีแล้ว เรามันก็แค่ฝุ่นผงในอากาศ

จากนั้น ทั้งคุณยึดติดและคุณปล่อยวางก็ละลายหายไปกับความว่างในอากาศ

รัก คือ ยาแก้ความขี้เกียจ

เคยไหม ที่เรารู้สึกว่า อยากทำกิจกรรมหลายสิ่งหลายอย่างที่ดีต่อสุขภาพ กาย และ ใจ ไม่ว่าจะเป็น โยคะ ไทชี่ อาหารมีประโยชน์ นอนเพียงพอ สารพัดกิจกรรมที่เราอาจนึกถึง หรือ วาดแผนการลงมือปฏิบัติเพื่อส่งเสริมคุณภาพชีวิตของเรา

แต่เวลาผ่านไป แผนการยังคงนิ่งสนิท ในความคิด หรือ บนแผ่นกระดาษ

“ไว้ก่อน” “เดี๋ยวก่อนน่า” “ยังไม่ว่าง งานยุ่งมาก ๆ” สารพัดข้อแก้ตัวที่เรานำมาอ้างความชอบธรรมในการผัดผ่อนสิ่งดีๆ ที่เราปรารถนามอบให้ตัวเอง

มาวันนี้ ฉันค้นพบพลังที่จะช่วยผลักดันแผนการดีๆ ต่อสุขภาพ ที่ฉันเขียนและคิดไว้มากว่า 5 ปีแล้ว

พลังนั้น คือ ความรัก ความห่วงใยที่ฉันมีต่อคนๆ หนึ่ง ที่ฉันนับสายใยทางจิตว่า เป็นพี่สาว

พี่สาวป่วยค่อนข้างมาก แม้จะยังไม่ถึงขั้นอันตราย แต่สุขภาพไม่ดีเอาเลย

พี่สาวคนนี้ก็เหมือนฉัน เรามีความสนใจคล้ายกัน เราเรียนโยคะ ไทชี่ อาหารสุขภาพ อายุรเวท วิปัสสสนา สมาธิ ศิลปะ และอีกมากมาย

เรามีความรู้พอที่จะดูแลสุขภาพให้ดี และ ดีขึ้นได้ แต่ความรู้ที่เรามีรอคอยการลงมือปฏิบัติอย่างจริงจัง

ในครั้งที่เราไปปฏิบัติวิปัสสนา และ อบรมเผชิญความตายอย่างสงบ พี่สาวบอกฉันว่า ในวาระสุดท้ายของเธอ ขอให้ฉันเป็นผู้ช่วยนำทางจิตวิญญาณ

เป็นเกียรติสูงสุดที่ฉันได้รับ ฉันไม่ลืมสัญญานี้ และฉันรู้ดีว่า เธอเองก็จะทำกับฉันเฉกเดียวกัน ฉันแน่ใจว่า เราต่างรู้กันว่า เราต้องการอะไรในวาระสำคัญเช่นนั้นของชีวิต

ฉันอยากให้พี่สาวอยู่กับฉันนาน ๆได้มีโอกาสปฏิบัติเรียนรู้ร่วมกันอีกในหลายโอกาส

แต่หากพี่สาวสุขภาพไม่ดี จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า

ฉันไม่อาจบังคับ ผลักดันให้พี่สาว ลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเองด้านสุขภาพได้ แต่ฉันตั้งใจว่า ฉันจะทำสิ่งนั้นเพื่อตัวเองและเพื่อเธอ

ลึกๆ ในใจ ฉันรู้สึกว่า เราเป็นดั่งกันและกัน

ฉันหวังว่า ความตั้งใจ และ ความเพียรนี้ จะช่วยให้พี่สาวของฉันมีสุขภาพดีขึ้น

ใจจริงแล้ว ฉันอยากบอกพี่สาว ว่า เรามาสร้างสุขภาพที่ดี เพื่อกันและกันเถอะนะจะยิ่งมีพลัง เราทำร่วมกัน แลกเปลี่ยนกันว่าวันนี้ทำอะไร รู้สึกอย่างไรบ้าง สนุกดีนะ

ฉันอยากมีพี่สาวอยู่ด้วยนาน ๆ แม้จะรู้ว่า ไม่ว่าชาตินี้ หรือ ชาติไหน จนกว่าจะถึงที่สุดที่เราหวังวาด เราจะได้เจอกัน รัก และ สนับสนุนกันอีก ทุกภพทุกชาติไป

ขอฝากคำกลอนไร้ระเบียบนี้ให้พี่สาวแสนดีคนนั้นด้วย

“พี่สาวจ๋า … ไม่รู้ว่ารู้จักกันแต่หนไหน หัวใจจึงพันผูกเมื่อแรกเห็น

ใกล้เธอแล้ว หัวใจฉันสงบเย็น ด้วยเพราะเธอเป็นที่พักให้ใจพิง

เธอเป็นเหมือนร่มเงาบังไอแดด

เธอเป็นเหมือนอรุณแรกให้ความหวัง

มีเธอแล้ว ใจฉันมีพลัง ให้ต่อสู้ฝ่าฟันผองทุกข์ภัย

พี่สาว เธอคือ คููู่่่ชีวิิตบนวิถีธรรม”

จะเริ่มดูแลตัวเองจริงจังวันพรุ่งนี้แล้ว และจะคอยอัพเดทให้ฟังจ๊ะ