บทสนทนาระหว่าง คุณยึดติด กับ ปล่อยวาง

เมื่อเห็นคุณยึดติด นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด คุณปล่อยวางจึงเดินเข้าไปถามไถ่ เพื่อชวนคุยถึงภาวะที่กำลังเกิดขึ้น

คุณปล่อยวาง : มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า เราพอจะช่วยอะไรได้ไหม

คุณยึดติด : กลุ้มใจจัง รู้สึกว่า งานที่เขียนไปไม่ค่อยดีเท่าไร ไม่ดีอยา่งที่คิดและอยากทำ

คุณปล่อยวาง : อย่าคิดมากเป็นทุกข์ไปเลย สิ่งที่ดีที่สุดไม่มีหรอก ใจของเราเองที่ให้ค่ากับทุกสิ่งทุกอย่าง เราสร้างภาพและความคาดหวังขึ้นมา และ พยายามผลักตัวเองให้เข้ากับความคาดหวังนั้น ความคาดหวัง คือ ความคิด เธอกำลังติดอยู่กับเมฆหมอกแห่งความคิดนะ

คุณยึดติด : แต่ฉันก็ยังคิด และ คาดหวัง มันจะเป็นไปได้หรือที่จะอยู่โดยไม่คาดหวัง

คุณปล่อยวาง : เป็นไปได้สิถ้าเธอเชื่อ เธอก็แค่ทำในสิ่งที่เห็นว่าเป็นประโยชน์ ทำตามกำลังความคิด สติปัญญาที่มี สนุกกับงานในขณะที่ทำ แล้วพองานเสร็จ ก็หัดพอใจกับผลของงานเสียบ้าง

คุณยึดติด :แล้วนั่นจะทำให้งานออกมาดีหรือ ฉันกลัวว่าคนอื่นจะมองว่า งานฉันไม่ดี

คุณปล่อยวาง : เธอไม่มั่นใจว่า ตัวเองจะสามารถทำงานออกได้ดีอย่างนั้นหรือ อย่างที่บอก ดี กับ ไม่ดี มันเป็นการตัดสินจากความคิด

ถ้าเธอเองยังตัดสินตัวเอง แล้วจะกลัวว่า คนอื่นจะตัดสินเธอ มันก็แน่อยู่แล้ว เพราะใจเธอสร้าง ศาลขึ้นมา มีตัวเองเป็นจำเลย และ ผู้คนที่ก็ไม่รู้ว่าใคร เป็นโจทย์ ทนายความเธอก็สร้างขึ้นมาเอง สุดท้าย ใจของเธอเองนั่นแหละ ที่อ่านคำพิพากษาให้ตัวเอง

อีกอย่างนะ หากเธอรู้สึึกว่า สิ่งที่เธอทำเป็นของเธอ เวลามีคนไม่ชอบ หรือ ตำหนิงานเธอ เธอจึงรู้สึกว่า มันกระทบตัวตน ประมาณ คนอื่นไม่ชอยฉันแทนที่จะเป็นการวิพากษ์วิจารณืชิ้นงาน กลับเป็นวิพากษ์วิจารณ์ตัวเธอไปฉิบ

คุณยึดติด : งั้นฉันควรทำไง

คุณปล่อยวาง : ก็ท่องคาถา “มันก็เท่านี้เอง” เธอจะเอาอะไรมากมายจากชีวิตนี้ ผิดพลาดบ้างไม่เห็นจะเป็นไร หัวเราะกับมันสิ

คุณยึดติด : (กัดฟัน) ฮึ ฮึ

คุณปล่อยวาง : อย่างนั้น เรียนรู้ว่า คราวหน้า จะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุด แล้วปล่อยวางความคาดหวังในผลเสีย ใจจะได้เบาสบายขึ้น

คุณยึดติด : ก็ได้ จะพยายาม คงไม่มีใครมานั่งจำ นั่งจดความผิดพลาดของฉันมากนักหรอกเนอะ ทุกคนคงสนใจในตัวเองเป็นหลักอยู่แล้ว

ตลกดีนะ คิดๆไป ดูเหมือนว่า ฉันจะมองเห็นตัวเองเป็นศูนย์กลางของความสนใจของผู้คน เมื่อเวลาผ่านไป คนก็ลืมแล้ว มีแต่ตัวฉันเองนี่แหละ ที่ยังจดจ่อกับคำตัดสินของตัวเอง เฮ้อประหลาดดี

คุณปล่อยวาง : คิดได้อย่างนั้นก็ดีแล้ว เรามันก็แค่ฝุ่นผงในอากาศ

จากนั้น ทั้งคุณยึดติดและคุณปล่อยวางก็ละลายหายไปกับความว่างในอากาศ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s