เมื่อความรักผลิดอก

หลายครั้ง คนเราเป็นทุกข์กับความรักและความสัมพันธ์ที่มีกับคนรอบข้าง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่เรารัก และคนที่รักเรา

นี่คือชะตากรรมของมนุษย์ — สัตว์ที่มีความซับซ้อนทางอารมณ์และความคิดอย่างนั้นหรือ?

ฉันไม่มีคำตอบ

แต่วันนี้ ฉันได้เรียนรู้บทหนึ่งของความรักจากต้นไม้ในสวนที่บ้าน

เย็นวันนี้ ขณะ่กำลังรดน้ำต้นไม้ ฉันสังเกตุเห็นพวงดอกไม้เล็กๆ สีม่วง

หัวใจฉันพองโต — ต้นเทียนหยด ตั้งแต่ฉันปลูกเธอมา กว่า 4 ปี นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นความรักของเธอ “ขอบคุณนะ เธอสวยจริงๆ” ฉันโน้มตัวลงไปสััมผัสกลีบดอกไม้

ไม่เพียงเทียนหยด ฉันยังเห็นดอกไม้อีกหลายพันธุ์กำลังผลิดอก รอวันเบ่งบาน อีกทั้งใบไม้หลายต้นก็อิ่มเอม เขียวสด งามตา

ฉันมีความสุข และฉันก็รู้สึกว่าต้นไม้ก็มีความสุขเช่นกัน

ต้นไม้ที่ท่าทางไม่สู้ดีนัก เหี่ยวแห้งคล้ายจะลาโลก อย่าง กุหลาบพันปีก็ฟื้นตัว ตุ่มดอกสีบานเย็นสดสะพรั่งไปทั้งต้น

กล้วยไม้ก็พากันออกดอก ทั้งกอเล็ก กอใหญ่

โมกก็กำลังออกดอก

หลายเช้าแล้ว ที่ฉันแอบรู้สึกว่า ต้นไม้ในสวนมีความสุข ร่าเริง และฉันก็มีความสุขทุกครั้งที่มองไปที่สวน เราต่างเป็นความสุขของกันและกัน

ฉันทบทวนเหตุปัจจัยที่เอื้อให้ต้นไม้อิ่มสุข คงเป็นเพราะ

อากาศในช่วงนี้กระมัง ที่อาจเอื้อต่อการเติบโต

น้ำที่ฉันให้อาจพอดี เพียงพอ

ฉันให้เวลากับสวนของฉันทุกวัน ถ้าไม่เช้า ก็เย็น อย่างน้อยวันละ 1 ชั่วโมง ไม่เพียงปริมาณของเวลาที่ให้ ฉันยังคิดว่าได้ให้คุณภาพบางอย่างลงไปในเวลานั้นๆด้วย คือ ความรักและความใส่ใจ

ฉันให้น้ำต้นไม้ทีละต้น มองพวกเขาเหมือนกับพยายามรับรู้ว่า เขาต้องการน้ำเท่าไรจึงจะพอดี ระหว่างที่รดน้ำ ฉันก็ได้มอง ได้ชื่นชม และ สังเกตุ ลำต้น กิ่งก้าน หน่อใบ ดอกไม้

สำหรับต้นที่ดูเหมือนป่วย ฉันจะเพิ่มการพูดคุย เช่นว่า “ฉันรักเธอนะ อย่าตายเลย บอกฉันมาว่าจะให้ดูแลเธออย่างไร”

อีกอย่าง เป็นไปได้ไหมที่สภาวะใจของฉันขณะรดน้ำต้นไม้ส่งผลต่อการเติบโตของต้นไม้ด้วย

ในช่วงที่ฉันรดน้ำต้นไม้ มักเป็นช่วงที่ฉันภาวนา ฟังธรรมะและเจริญสติได้ความรู้สึกสุข และ ปีติพอสมควร

ที่อดพูดถึงไม่ได้ คือ ฉันไม่เคยคาดหวังจากต้นไม้เลย ถ้าเขาไม่โต หรือ ตาย ฉันก็ปลง “เป็นไปตามธรรมชาติ”

สิ่งที่ฉันทำ คือ ดูแลรักษาหล่อเลี้ยงต้นไม้ ให้สิ่งที่จะเอื้อเฟื้อต่อการเจริญเติบโตของเขา เพื่อที่เขาจะได้เติบโตอย่างที่เขาเป็น

ฉันไม่คิดให้เขาโต หรือ ออกดอกอย่างที่ฉันต้องการ—ไร้ซึ่งความคาดหวังแบบคาดคั้นโดยสิ้นเชิง

ฉันใส่ใจกับความต้องการของต้นไม้มากกว่าความต้องการของตัวเอง

ลึก ๆฉันอาจรู้ว่า ต้นไม้ไม่ใช่ของฉัน ฉันไม่ได้สร้างเขาขึ้นมา แม้จะซื้อมาก็ตาม

และการที่เขาสื่อสารโต้ตอบแบบมนุษย์ไม่ได้หรือเปล่านะ ที่ทำให้ฉันจะไม่มีวันได้ยินคำพูดก้าวร้าว ด่าทอ เหน็บแนม ประชดประชัน หรืออาการรุนแรงทางกายใด ๆ

ต้นไม้ประท้วงอย่างมาก ก็เหี่ยวเฉา และตายไป

จากต้นไม้ ฉันวกกลับมามองความรัก ความสัมพันธ์กับผู้คนต่างๆ ในชีวิต

เราจะวางใจอย่างที่เราทำกับต้นไม้ได้หรือไม่

คนจะเติบโต ออกดอก ผลิผลไหม หากเราดูแลเขาดั่งที่เราดูแลต้นไม้

ให้เวลา

ให้ความใส่ใจ 100 เปอร์เซนต์

ใส่ใจกับความต้องการเพื่อการเติบโตของเขา มากกว่าความต้องการของเรา

วางความคาดหวัง คาดเค้น

ปลงหากทุกอย่างไม่เป็นดังที่ปรารถนา (เอ มันดูค้านกับประเด็นข้างบนว่าวางความคาดหวังนะ)

แต่คนมันซับซ้อน ไม่ตรงไปตรงมาดั่งต้นไม้

ต้นไม้รู้จักพอ อยู่ตามธรรมชาติ แต่คนอาจไม่รู้จักพอ หรือเปล่า?

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s