มีรัก ไม่กลัวดำ

สองวันมาแล้วที่ฉันไม่ได้รดน้ำต้นไม้ เพราะต้องรีบออกจากบ้านแต่เช้าและกลับมาดึก

เช้าวันนี้ก็ชวดที่จะรดน้ำให้ต้นไม้ เพราะไปทำฟัน

กลับมาบ้านตอนบ่าย ๆ เห็นต้นไม้แล้วใจห่อเหี่ยว เพราะใบไม้คอพับลู่ไปตาม ๆ กัน ฉันใจไม่ดีเลย

เที่ยงพอดี แดดเปรี้ยง ร้อนมาก ๆ รอไว้ตอนเย็นค่อยรดน้ำดีไหม ฉันถามตัวเอง แล้วหันไปมองต้นไม้ “อย่าดีกว่า สงสารพวกเขา อย่างเราถ้าหิวน้ำ แล้วมีคนบอกว่า รอไปอีกสัก 5 ชั่วโมงนะ” เราจะรู้สึกอย่างไร

เอ้า “ดำเป็นดำ” ฉันรำพึง มันคงดำไปกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

ฉันใส่เสื้อแขนยาว กางเกงขายาว และหมวกปีกกว้าง เดินย่ำไปในสวนเพื่อรดน้ำต้นไม้ ก่อนจะรด วัดอุณหภูมิก่อน ถ้าน้ำร้อนเกินไปไม่ดี เดี๋ยวต้นไม้ปากพอง

ระหว่างรดน้ำต้นไม้ ฉันไม่รู้สึกว่าแดดร้อนเลย รู้สึกกำลังสบาย “หิวน้ำก็ดื่มเสียให้พอ” ฉันบอกต้นไม้ในใจ

ฉันรดน้ำจากหน้าบ้านไปหลังบ้าน พอกลับมาที่หน้าบ้านอีกที เห็นใบไม้เริ่่มชูก้าน สดชื่นขึ้นแล้ว ความเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นรวดเร็วมาก

ฉันดีใจที่ตัดสินใจให้น้ำพวกเขาในทันที คำว่า “รอ” คงใช้กับสิ่งมีชีวิตไม่ได้กระมัง

ฉันวาง “ความกลัวดำ” ได้เพราะมีรัก

ความรักทำให้เรากล้าทำในสิ่งที่เรากริ่งเกรง ขลาดกลัว

มีรัก ไม่ต้องกลัวดำ อีกต่อไป

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s