นิทาน หมู ๆ

เย็นย่ำอันโหยหวนวันหนึ่ง

เหล่าวิญญาณหมูที่ถูกฆ่าเป็นเนื้อให้มวลมนุษย์ต่างมาประชุมกัน เพื่อหาวิธีการโน้มน้าวใจมนุษย์ให้ละเว้น ลดเลิกการฆ่าพวกพ้องของตน ที่ยังคงหรรษากับอาหารขุนเนื้อที่มนุษย์นำมาให้ทุกมื้อในโรงเลี้ยง

piggy1

หัวหน้าหมูที่ถูกฆ่ามาหลายภพชาติ จนบรรดาวิญญาณหมูต่างยกย่องให้เป็นโคตรวิญญาณหมู เกิดความคิดบรรเจิด จึงสั่งให้วิญญาณหมูตัวหนึ่งมาดลใจให้นักข่าวสารคดีช่อง TV Monde 5 จากสำนักฝรั่งเศสไปทำสารคดีเรื่อง ที่มาของเนื้อหมูเพื่อผู้บริโภคที่ใส่ใจสุขภาพ (ของตนเอง)

จากนั้น ผู้ประสานงานปรโลกหมูก็ให้หมูในแต่ละประเทศขยายผลการชม ให้มนุษย์ในประเทศของตน

ทูตหมูประจำประเทศไทย รอนเรมมาถึงบ้านหลังคาแดงหลังหนึ่งย่านดอนเมือง เห็นสาวคนหนึ่งนั่งหน้าจอสี่เหลี่ยมอย่างไร้สติ เปลี่ยนช่องโทรทัศน์ไปมาเหมือนคนไม่รู้จะดูอะไร ทูตหมูถึงกับยิ้ม “ได้เหยื่อแล้ว ไอ้คนประเภทหลง ๆ เบลอ ๆ นี่แหละ โฆษณาชักจูงง่ายนักเชียว”

pig-angel1

ว่าแล้ว ท่านทูตหมูก็ลงมาประทับข้างสาวคนนั้น แล้วจัดการช่วยเปลี่ยนช่องไปที่ เตเวมงด์ (TV Monde) แล้วค้างเอาไว้ ให้สาวเจ้าเห็นภาพ หมูผิวขาวอมชมพู ดูสะอาดสะอ้านหลายตัวกำลังถูกต้อนในช่องทางเดินแคบ ๆ มีมนุษย์ถือไม้ที่ตรงปลายมีปุ่มปล่อยกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ มาจี้เพื่อให้เดินไปข้างหน้า เพราะการตี ลงแส้ หรือโบย อาจทำให้ผิวขาวอมชมพูของบรรดาหมู ๆ เป็นรอยแผลคล้ำหมองได้

ในสารคดีนั้นบรรยายเป็น 2 ภาษา ทั้งอังกฤษและฝรั่งเศส ทูตหมูจึงต้องทำหน้าที่แปลภาษาฝรั่งเศสให้สาวเจ้าด้วย จะได้ฟังรู้เรื่อง

สารคดีเรื่องนี้พยายามทำความเข้าใจกระแสความนิยมในการบริโภคเนื้อสัตว์เพื่อสุขภาพ คือ การเลี้ยงและการฆ่าที่ไร้มนุษยธรรมนั้น ทำให้สัตว์เกิดความเครียด เมื่อสัตว์เครียด ร่างกายก็จะหลั่งสารเคมีที่เป็นพิษออกมา เมื่อสัตว์นั้นตายลง มนุษย์ที่บริโภคเนื้อสัตว์นั้นก็จะรับเอาสารที่เป็นพิษในเนื้อสัตว์นั้นเข้าสู่ร่างกายตนไปด้วย (เราอยากเรียกว่า สารวิบากกรรม)

เช่นนี้แล้ว มนุษย์จึงคิดค้นวิธีให้บรรดาสัตว์ ๆ มีความสุข ไม่ว่าจะเปิดเพลงคลาสสิกในโรงเลี้ยง เพื่อให้บรรดาหมู ๆ ผ่อนคลายสบายใจ ให้อาหารที่ปลอดสารพิษ และเสริมวิตามินแร่ธาตุต่างๆ เพื่อให้ร่างกายของคุณหมู ๆ แข็งแรง ล่ำสัน เนื้อเป็นมัด ๆ

เท่านั้นยังไม่พอ มนุษย์คิดหนักและคิดมากในการเตรียมการส่งคุณหมู ๆ ไปอย่างสงบ และ สบายที่สุด เพื่อที่จะไม่เกิดการหลั่งสารพิษมาให้คนที่จะกินต่อไป

เมื่อหมูตัวใดถึงที่แล้ว ผู้เลี้ยงก็จะกวาดต้อนอย่างละมุนละม่อมด้วยกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ พอสะดุ้ง ให้เดินไปตามทางแคบ ๆ เข้าไปในห้องอาบน้ำ (กึ๊กกึ๋ย เหมือนค่ายนาซีเลย)

จากนั้น สปริงเกิลข้างบนก็จะโปรยปรายละอองน้ำที่อุณหภูมิพอเหมาะ ไม่ร้อน ไม่เย็นเกินไป มาให้พวกหมู ๆ ได้รู้สึกผ่อนคลาย และเป็นการทำความสะอาดไปในตัวพวกหมูพากันครางเสียงพออกพอใจ ในขณะเดียวกันก็มีเสียงเพลงบรรเลงคลอย้อมใจ

เหล่าหมูที่ยังไม่รู้ชะตากรรม ดูสีหน้า สีตาสดชื่น “โอ้ เจ้านายช่างใจดี เรามีความสุขจัง”

เมื่ออาบน้ำร่าเริงได้ที่ เจ้าหมูก็จะเดินออกจากห้องอาบน้ำเข้าสู่ แดนประหาร

“เราทำอย่างเมตตาที่สุด ไม่รุนแรง ไม่ทรมาน หมูจะไม่รู้สึกอะไร จากไปอย่างสบาย” ผู้เลี้ยง และนักวิชาการด้านอาหารกล่าว

“ไอ้บ้า! พูดออกมาได้ว่าสบาย” ทูตหมูที่สิงอยู่ในตัวฉันถึงกับอุทานออกมา

เสียงในสารคดีอธิบายต่อว่า การส่งหมูไปแดนปรโลกทำด้วยการใช้กระแสไฟฟ้าชอร์ตฉับพลันทันใด แทบไม่ทันรู้สึกตัวเลย คุณหมูทั้งหลายก็จะไปรู้ตัวอีกที ก็อยู่ในโลกหน้าแล้ว

เขาใช้ไฟฟ้าชอร์ต 2 จุด คือ ที่บริเวณคอ (ถ้าเป็นคน ก็ประมาณ ต้นคอไขสันหลังอะไรประมาณนี้) และอีกจุดคือ ที่หัวใจ

การชอร์์ตไฟฟ้าทั้งสองตำแหน่งจะทำให้หมูหงายท้องนอนหลับไปในทันที จากนั้นการชำแหละดำเนินต่ออย่างรวดเร็ว

“มันก็เหมือน ๆ กับหัวใจวายเท่านั้นแหละ” ผู้เลี้ยงหมูกล่าว

“เท่านั้นเหรอ” ทูตหมูโวย “พวกเราตายเพราะหัวใจสลายต่างหาก”

“นึกว่าเลี้ยงดูกันมาเพราะรักใคร่ ใส่ใจ แหม ให้อาหารดี ๆ กับพวกเราทุกวัน เปิดเพลงเพราะ ๆ ให้ฟัง แล้วก็ฆ่ากันซะงั้น…เธอรู้สึกอย่างไรถ้าคนที่เธอคิดว่ารักเธอทรยศหักหลัง”

การบันทึกและแสดงภาพในห้องประการนั้น อาจรบกวนจิตใจของผู้ชม ซึ่งอาจมีผลต่อการบริโภค จึงของดไม่แสดงให้เห็น ภาพที่ปรากฏต่อหลังจากที่คุณหมู ๆ เข้าแดนประหารแล้ว ก็เป็นภาพที่ร่างของหมูถูกห้อยและลำเลียงออกมาบนสายพาน หัวห้อย ลำตัวแบ่งเป็นสองส่วน

จะเห็นได้ว่า หมูที่ผ่านกระบวนการอย่างที่นำเสนอไป จะให้เนื้อที่สะอาด ปลอดภัย” เสียงของผู้เลี้ยงกล่าวต่อ พร้อมภาพที่เห็นภาพเนื้อสะอาดเกลี้ยงเกลา

“อึม” ทูตหมูเริ่มมีอารมณ์อีกครั้ง

ตอนท้าย สารคดีเรื่องนี้ฉายภาพผู้บริโภคเดินเลือกซื้อเนื้อที่มีตราการันตีว่า สัตว์ไม่ถูกฆ่าอย่างทารุณ “เราสบายใจกว่าที่จะบริโภคเนื้อแบบนี้ เพราะดีต่อสุขภาพ และไม่ทรมานสัตว์” คนหนึ่งพูด

“โอ้ เธอช่างมีใจสงสารสัตว์เสียจริง ๆ” ทูตหมูพึมพำ

“เธออยากถูกเลี้ยงและถูกฆ่าอย่างหมูพวกนี้ไหม”ทูตหมูถาม

“อะไร คือ การทรมาน”

“การที่ทำใจดี เลี้ยงพวกเราอย่างดีเพื่อฆ่าเอาเนื้อที่มีคุณภาพสำหรับมนุษย์ มันทำให้การกระทำนี้มีมนุษยธรรมมากขึ้นไหม”

“ท้ายที่สุด เธอแคร์ตัวเองมากกว่าเราใช่ไหม”

“เธอสงสารหมูอย่างพวกเราไหม ถ้าสงสาร เธอจะแสดงออกอย่างไร” ทูตหมูทิ้งคำถามไว้ แล้วลอยจากไป พร้อมกับครวญเพลง

“อยากให้เขารู้ ว่ามันเจ็บ เจ็บเพียงไหน ตอบฉันได้ไหม ว่าฉันผิด ผิดอย่างไร

จริงสิ เรามันเป็นแค่หมู มนุษย์ที่ไหนจะยอมเห็นใจ

สิ่งที่เขาเห็น คือ หมูปิ้ง หมูย่าง หมูหัน หมูอบ หมูทอดกระเทียม … (หยุดร้อง เดี๋ยวหิว)

สิ่งที่เขามอบให้ … คือความตาย ความตาย ความตายของเราไง”

Advertisements

One response to “นิทาน หมู ๆ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s