เหตุของรักริมทาง คน+หมา

เช่นเคย เช้านี้ เจ้า้ขาว หมาผอมมอซอร่อนเร่ริมทาง กระดิกหางรอฉันอยู่ที่จุดเดิมข้างบริษัทของแม่

ฉันดีใจที่ได้เห็นมัน ดีจังที่ยังมีชีวิตอยู่ (ทั้งคนและหมา นั่นแหละ)

ฉันซื้อไก่และหมูทอดให้มันกินเหมือนทุกวันและมันรอคอยอย่างใจเย็น สุภาพ ไม่ลุกลี้ลุกลนจนเกินงาม

แม่ค้าแถวนั้นมองเจ้าขาวแล้วเปรยว่า “เจ้านี่มันวาสนาดีนะ ใคร ๆ ก็เอ็นดูมัน ให้อาหารมันกินอยู่เรื่อย คนโน้นที คนนี้ที”

สายตาหลายคู่ตรงแผงอาหารริมถนน ปรายไปยังเจ้าขาวที่กำลังกินหมูและไก่ทอดอยู่ใจจดใจจ่อ

“หมาบางตัวผอมพอ ๆ กัน ยังไม่มีคนให้กินเท่ากับเจ้าขาวเลย” ป้าขายข้าวแกงว่า

ป้าขายข้าวเหนียวปิ้งเสริม “มันวาสนาดีกว่าคนบางคนอีกนะ มีคนรัก คนเอ็นดู”

จริงสิ ฉันฉุกคิดถามตัวเองว่า เหตุใดฉันจึงเมตตาเจ้าขาวกว่าหมาทุกตัวในระแวกนั้น

คงเริ่มจากวันแรกพบ

วันแรกที่ฉันเห็นเจ้าขาว มันผอมมาก เดินเซไปมาเหมือนกำลังจะหมดแรงเดินและสลบหรือตายไป

พ่อค้าขายกาแฟโบราณตรงนั้นเล่าว่า เจ้าขาวเคยสลบไปเพราะไม่ได้กินอะไรเลย และดูเหมือนว่า มันจะถูกขนมาทิ้งไว้ตรงนี้ น่าจะเคยเป็นหมามีเจ้าของมาก่อน เพราะมันหากินเองไม่เป็น ไม่เหมือนหมาข้างถนนโดยกำเนิด

ฉันสงสารและเริ่มซื้อข้าว+ไก่ให้มันกิน

แม้มันจะหิวมาก มันก็ยังสำรวมในการกิน ไม่ตะกละรีบเข้ามาแย่ง มันจะรอให้เรียกแล้วจะมากิน เวลากินก็เรียบร้อยค่อยๆ กิน

บางที หมาตัวอื่นมีคนเอาอาหารมาให้ ฉันเห็นเจ้าขาวมองอย่างเจียมตัว แต่ไม่เข้าไปแย่ง ได้แต่มองอยู่ไกล ๆ

เมื่อถึงคราวที่มันมีอาหารกิน หมาตัวอื่นจะเข้ามาขอส่วนแบ่ง ฉันไม่เคยเห็นเจ้าขาวแสดงอาการขู่ แยกเขี้ยวเลย

เคยเห็นด้วยซ้ำว่า มันคาบไก่ชิ้นหนึ่งเดินหนีไป แล้วปล่อยให้หมาตัวอื่นเข้ามากินอาหารแทนที่มัน ไม่รู้้เพราะมันกลัว หรือมันตั้งใจหลีกทางให้เพื่อนได้กิน

เจ้าขาวเป็นหมาตัวผู้ ขนาดใหญ่ปานกลาง ฉันคิดว่ามันมีนิสัยรักสงบ สันโดษมากกว่า เพราะดูจากรูปร่างท่าทาง มันสามารถทำให้หมาตัวอื่นกลัวได้ไม่ยาก แต่แม้หมาตัวเล็กกว่ามันครึ่งตัว ก็ยังกล้าดีเห่าและขู่เจ้าขาว ซึ่งมันก็มักหันหน้าหนีไป ไม่อยากมีเรื่อง ทำนองนั้น

เจ้าโลตัสหมา“โซฮาย” ที่บ้าน เคยเห่าเจ้าขาว มันก็ไม่สนใจ ใครอยากทำอะไรก็ช่าง ฉันไม่สน ไม่อยากมีเรื่อง มันน่ารักจริง ๆ นะ

มันอ่อนโยนมาก ซึ่งฉันไม่คิดว่ามันอ่อนแอเลย มันไม่ทำร้ายใคร มันเดินหนี หลีกให้เท่านั้นเอง

มันสุภาพกับคนด้วยเหมือนกัน สีหน้าท่าทางของมันเรียบร้อย ไม่ขอข้าว ตื้อใคร ได้แต่นั่งใกล้ ๆ และ รอไปเรื่อยๆ ได้ก็ได้ ไม่ได้ มันก็เดินจากไป

ฉันว่า ความอ่อนโยนสุภาพทั้งกับคนและหมาด้วยกัน ความรักสงบ สันโดษ ความแพ้ได้ ยอมเป็นของมัน และความไม่เรียกร้อง อะไรอย่างไรก็ได้ของมันกระมัง ที่ได้ใจของคนแถวนั้น รวมถึงฉันด้วย

วันนี้ได้เรียนรู้ว่า หมาน่ารัก น่าเอ็นดูนั้น เป็นได้อย่างไร ไม่รู้ว่าการจะเป็นคนน่ารัก น่าเอ็นดู ต้องทำตัวเหมือนเจ้าขาวไหมน้อ

ฉันอยากเอามันมาเลี้ยงที่บ้านจัง แต่ทางบ้านไม่ยอมแน่ ๆ

“วาสนาความรักของเรา คงเป็นได้เพียงความผูกพันริมทางเท่านั้นนะ เจ้าขาว”


Advertisements

One response to “เหตุของรักริมทาง คน+หมา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s