โลกสดใหม่เมื่อฝนใจ

“ครูฝนใจของฉันให้เห็นโลกในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน” เป็นสิ่งที่ฉันมักรำพึงในใจเสมอ

สองตาของฉันเห็นต่างไปจากเดิม นับแต่ชั่วโมงแรกที่ฉันเริ่มเรียนศิลปะกับ อาจารย์ ผ่อง เซ่งกิ่ง

ท่านเป็นอาจารย์ของศิลปินเอกหลายคนในเมืองไทย และล่าสุดได้รับรางวัล “ผู้ใช้ศิลปะอย่างมีศีลธรรม” จากมหาวิทยาลัยศิลปากร และปัจจุบันท่านสอนประจำที่ สถาบันอาศรมศิลป์

ฉันโชคดีมากที่ได้เรียนศิลปะกับท่าน โดยการแนะนำของพี่โอ๋ กัลยาณมิตรผู้อารีเสมอมา

ครูผ่องสอนโดยไม่สอน

ท่านวาดรูปให้ดูน้อยครั้ง ไม่พูดบรรยายด้วย ท่านเพียงแต่อธิบายงานที่เราต้องฝึกทำ แล้วก็ “เอ้าลงมือ”

ศิษย์คิดมากอย่างฉันได้แต่ทำตาลอย เอ๋อ “ทำไงง่ะ”

แต่ด้วยนิสัย หากเคารพครูจะเชื่อและลองทำอย่างที่ครูบอกครูบอกให้ฝึกอะไร จะไม่ปฏิเสธ ครูสั่งลุยก็ลุย

ผ่านมา 7 ครั้ง “ฉันทำงานศิลปะได้ไงเนี่ย” ฉันแปลกใจตัวเอง

อโศกพวง on pastel

อโศกพวง on pastel

รูปอาจไม่ได้ดีเหมือนพวกขั้นเทพ แต่สำหรับฉัน มันยากที่จะฝันว่าทำได้ “อาจารย์ทำให้หนูวาดรูปได้ไงเนี่ย” ฉันถาม

“ไม่คิดก็ไม่กลัว ไม่คิดก็ไม่วาดหวัง ไม่คิด รับรู้ตามความจริง ก็วาดไำด้” ครูบอก

แต่การไม่คิด ยากมากเลย โดยเฉพาะสำหรับฉัน

ในการเรียนศิลปะ ฉันได้วิชาธรรม และ วิชาชีวิตกลับมาด้วยทุกครั้ง

อาจารย์ผ่อง มีวิธีการสอนที่น่าสนใจ ที่สามารถดึงเอาศักยภาพของศิษย์แต่ละคนออกมาได้ อย่างที่เขาเป็นตามธรามชาติของเขา

ใน Art episode I นี้ ฉันอยากจะบอกเล่า “ดวงตาที่เปลี่ยนไป” ในลักษณะหนึ่ง

ในการวาดรูปโดยใช้สี เช่น pastel นั้น อาจารย์ผ่องบอกว่า ให้ดูดอกไม้ ให้เห็นสีทั้งหมดเท่าที่จะเห็นได้

“เอ่อ ดอกไม้สีแดงก็สีแดงสิคะ จะมีอะไรมากกว่านั้นหรือคะ”ฉันถาม

“ดูให้ดี” อาจารย์ตอบอย่างนุ่มนวล “เราเห็นสีเพราะมีแสงใช่ไหม และในแสงนั้น มีสีอยู่มากมาย เช่นรุ้งไง”

“ดังนั้น ลองดูให้ดี ๆ ว่าเห็นสีอะไรบ้าง”

“ในสีแดงจะมีสีเขียวซึ่งเป้นสีตรงข้ามเจืออยู่ด้วย เห็นสีเขียวไหม” (อ้าว สีตรงข้ามแดง ไม่ใช่สีเหลืองหรอกหรือ เข้าใจผิดซะนาน)

ฉันถอนใจ จ้องแล้วก็ยังไม่เห็นสีเขียวขึ้นตา “สงสัยตาบอดสีกระมังเรา สีแดงก็เห็นเป็นแดงนี่นา มีสีอะไรซ่อนอยู่หรือ”

หากเราเรียนทฤษฏีสี เราคงตอบและทำได้ตามหลักการ แต่ดูเหมือนครูผ่องจะต้องการให้เราวาดจากความเป็นจริง ตามที่ตาใจจะทะลุทะลวงเห็นได้

ตั้งแต่เรียนกับครูผ่อง ฉันเป็นศิษย์แสนขยันคนหนึ่ง ทั้งขยันมีคำถามและขยันฝึกฝน

จากการฝึกมองตามที่ครูแนะนำ “เห็นสีอะไรบ้าง”

จากการฝึกฝนวาดไป “ตามความเป็นจริงเท่าที่ตาใจจะเห็นได้”

จากการละวางความคิด อันเป็นที่มาแห่งความกลัว ความคาดหวัง

ฉันเริ่มเห็นสี ที่ฉันมองข้ามว่ามันอยู่ตรงนั้นด้วย

สีขาว ไม่เป็นเพียงสีขาวอีกต่อไป มันมีสีเทาเงิน สีเหลืองทองอ่อน ๆแกม

ดอกพุทธกุหลาบ

ดอกพุทธกุหลาบ

สนุกจริง ๆและฉันไม่สนด้วยว่ามันจะถูกต้อง สวยงามหรือไม่

ความสำเร็จของศิลปะ อยู่ที่ความสุขที่งอกงามในหัวใจ

ไม่เพียงตอนทำงานกับสีและกระดาษ ตาและใจของฉันแอบสกัดเนื้อสีเวลาเห็นสิ่งต่าง ๆ หลายครั้งฉันหยุดเพื่อมองต้นไม้ ดอกไม้ ดูว่าฉันเห็นสีอะไรบ้าง ดอกบัวหลวงมีชมพู น้ำตาลไหม้ ดำ ขาว เหลือง เขียวอ่อน ๆ เป็นต้น จริง แล้วเยอะมาก

ฉันมีความสุขกับโลกที่เต็มไปด้วยสีสันมากขึ้น มองไปทางใดก็เห็นสีที่แตกต่าง

“จริง ๆ แล้วเส้น หรือรูปร่าง รูปทรงไม่มีหรอกนะ ลองดูนะ ที่เราเห็นสิ่งต่าง ๆ เป็นรูปทรง เป็นเส้นนั้น มันเกิดจากการที่สีต่าง ๆ มากระทบ ชนกัน ความแตกต่างของเม็ดสีนั้นเอง ที่ทำให้เราเห็นไปเองว่าเป็นรูปทรง เส้น”

*หมายเหตุ ไม่ได้ต้องการพาดพิงเรื่องการเมืองแต่อย่างใด*

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s