แม่นกมือใหม่(หัดป้อน)

ถึงจะโสด ฉันก็มีวาระดูแลลูก ๆ ถึง 2 ตัว

หนึ่ง คือ ลูกหมาวัยขวบครึ่ง ที่ฉันดูแลตั้งแต่มันอายุได้ 2 เดือนและป่วยหนักเกือบตาย

ลูกตัวที่สองเพิ่งได้มาในวันนี้ เป็นลูกนกตกรัง ที่เพื่อนคนหนึ่งเก็บได้

shambala bird (1)

เพื่อนผู้เชียวชาญด้านนกและสัตวแพทย์ ประสานเสียงบอกว่า “โอกาสรอดยากมาก ลูกนกต้องอยู่ในความดูแลของพ่อและแม่นก ทางที่ดีพามันกลับรัง”

เอ่อ…”ใครจะปีนต้นสัตบรรณนะ” อีกอย่าง รังก็หาย พ่อแม่นกก็หายหัว หาไม่เจอ”

งั้นก็ต้องยอมรับบทบาท “คุณแม่นกจำเป็น” ด้วยความตระหนักรู้ว่า ลูกนกอาจไม่รอดในอุ้งมือของแม่ต่างสายพันธุ์

“ไม่เป็นไร ดูแลเขาให้ดีที่สุด จะเป็นจะตายเป็นเรื่องของเหตุและปัจจัย” จากนั้นฉันรวบรวมสมาธิ สวดถึงพระพุทธคุณ พระโพธิสัตว์และสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายให้ช่วยฉันดูแลลูกนกตัวนี้ให้ดีที่สุด ฉันคิดด้วยว่า “เอาเวลาชีวิตของเราไป 1 ปี เพื่อแลกให้ลูกนกมีชีวิตอยู่ตามวิถีของมัน”

“คิดอย่างนั้น กลัวไหม” ฉันถามตัวเอง “ไม่ค่อยนะ เอ เพราะอะไรหว่า อาจเป็นเพราะว่า เรารู้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นตามเหตุและปัจจัย ชีวิตของฉันสั้น หรือยาวมันขึ้นกับแต่ละปัจจุบันขณะที่ฉันทำ

อีกอย่าง ชีวิตนกก็มีคุณค่า เขานำพาเมล็ดพันธุ์พืชและต้นไม้ ไปงอกงามเติบโตตามที่ต่าง ๆ ให้เกิดป่า เกิดสวน ให้อากาศ ให้น้ำ แก่ผู้้คน การช่วยชีวิตนกเท่ากับช่วยโลกด้วยเหมือนกันแหละ”

การช่วยลูกนก กลายเป็นเรื่องกู้โลกไปได้ไงเนี่ย

ฉันและเพื่อนแวะไปซื้ออาหารให้ลูกนกโดยด่วน แม่ค้าผู้อารีให้อาหารนกมา 1 ถุง พร้อมแนะนำเสร็จสรรพว่า เราควรทำอย่างไร และไม่ลืมกำชับเราว่า “รอดยากนะ”

ฉันซื้อหญ้าทำเป็นรังให้มันนอน จะได้อบอุ่น

กลับถึงบ้าน นกน้อยตะเกียกตะกาย ท่าทางมีแรงขึ้น ฉันอุ้มมันไว้บนฝ่ามือ ดูมันชอบอยู่ในฝ่ามือฉันมากกว่าในรังหญ้า

ฉันพยายามหาวิธีการป้อนอาหารมัน ทำไม่เป็น มันก็ร้อง แต่ไม่ยอมอ้าปาก

“คิดสิ คิด” ฉันบอกตัวเอง แล้วก็วิ่งไปเอาคีมพลาสติกเล็ก ๆ ที่ใช้คีบคอนแทคเสนส์มาจำลองเป็นปากนกเทียม พยายามคีบอาหารนกเหลวใส่ปาก บางครั้งก็แอบร้อง “จิ้บ ๆ” เคล้าไปกับเสียงหัวเราะตัวเอง

ฉันเพียรจับปากมัน เอาอาหารคลอเคีลยไปจนสัก 15 นาทีผ่านไป ความเป็นนกเริ่มเข้าสิง ฉันเริ่มป้อนอาหารเข้าปากลูกนกได้ ความรู้จากการได้ดูสารคดีนกเริ่มผุุดขึ้นในสมอง

ภาพแม่นกเอาจงอยปากที่มีอาหารสอดเข้าปากลูกนกจนเกือบสุด แล้วใส่อาหารเข้าไป

เอาละ ทำตามละนะ … ได้ผลแฮะ ฉันเริ่มป้อนอาหารใส่ปากลูกนกได้แล้ว ลูกนกกระเดือกอาหารเข้าไป ฉันปาดเหงื่อและน้ำตาไปพร้อม ๆ กัน

ยิ่งป้อนฉันยิ่งคล่องและชำนาญขึ้น ความหวังเริ่มสว่างในใจ

ฉันเข้าปรึกษาสัตวแพทย์ google และได้เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการเลี้ยงดูลูกนกตกรัง

โอกาสยังมีแม้น้อยนิด ฉันตั้งใจว่าจะดูแลบลูกนกให้ดีที่สุด

ฉันมีนกหวีดที่ทำเลียนเสียงนกได้ และมีซีดีเพลงเสียงนกร้องยามเช้า

ไว้จะเอามาเปิดให้ลูกนกฟังตอนฉันจะป้อนอาหารมัน

สัตวแพทย์ประจำลูกหมาของฉัน อาสาช่วยดูแลลูกนกตอนฉันไม่อยู่บ้านด้วย

ลูกนกตัวนี้ ทำให้ฉันเรียนรู้เกี่ยวกับธรรมชาติของนก และได้เห็นความงามในหัวใจของใครหลายคน เช่น เพื่อนที่เก็บนก คนขายอาหารนกที่ช่วยเหลือ สัตวแพทย์ประจำบ้าน และเพื่อน ๆ ที่คอยให้กำลังใจและคำปรึกษา

ที่สำคัญ ฉันต้องขอบคุณลูกหมาที่ไม่พยายามก่อกวนสมาชิกใหม่ในบ้าน แม้มันจะอยากรู้อยากเห็นมากก็ตาม

ภาวนาให้ลูกนกได้เติบใหญ่ สร้างโลกให้ผู้คน

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s