สถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งหัวใจ

ไม่รู้ว่าจะมีใครมีที่พักใจอย่างฉันบ้างไหม เวลาที่ใจของเราตกไปอยู่ที่ก้นเหวของจักรวาล (เว่อร์ซะ)

ฉันมักนึกถึงที่แห่งหนึ่ง คือ วัด และพี่สาวแสนดีต่างพ่อแม่คนหนึ่ง

เราชอบชวนกันไปนั่งที่วัด

ฉันไม่เคยลืมความสุขและลึกซึ้งทางใจที่เราไปนั่งบนศาลาวัดระฆัง มองดูสายน้ำเจ้าพระยาไหล

ฉันยิ่งสุขใจตอนที่เราไปนั่งในศาลาวัดราชบพิธ และสุสาน

(ฉันชอบนั่งในสุสาน ชอบไปสุสานฝรั่งและไปตอนเที่ยงคืนเสียด้วย บรรยากาศสงัด จะว่าไปคนตายเป็นเพื่อนและผู้ฟังที่ดีมาก)

ครั้งหนึ่ง ฉันจำได้ เรานั่งในศาลาริมระเบียงโบสถ์วัดราชบพิธ พี่สาวนั่งฝั่งหนึ่ง ส่วนฉันนั่งอีกฝั่ง ไม่ไกลกันนัก เรานั่งทอดอารมณ์ ขณะที่สายลมเย็นพัดผ่านระหว่างเรา ใบต้นอโศกพวงพลิ้วไหวตามสายลม

เราสนทนากันด้วยความเงียบ

ไม่จำเป็นต้องสาธยายทุกข์ ไม่จำเป็นให้คำพูดปลอบใจ

ฉันหนุนตักพี่สาว ขดตัวนอนอย่างเด็กไร้ฟอร์ม น้ำตาเอ่อ…ไหลอาบแก้ม

ฉันต้องการแค่นี้ ตักที่ปรานีให้หนุนนอนร้องไห้ แล้วทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง

ในวันนี้ ฉันต้องการตักนั้นอีกครั้ง

คนเรามักก็ต้องมีโศกซึ้งกันบ้าง สนุกอารมณ์ดีอย่างเดียวน่าเบื่อออก

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s