ปาฏิหารย์แห่งการบอกรักทุกวันคืน

ความตายวนเวี่ยนเข้ามาในหัวฉันบ่อยในยามนี้ อาจเป็นเพราะ ฉันทำงานในโครงการสร้างความเข้าใจสิทธิการจากไปอย่างสงบ หรืองานศพของคุณพ่อเพื่อนสนิท

หรือบทความที่เพื่อนคนหนึ่งเขียนเล่าถึงอดีตที่คุณพ่อจากไปในอุบัติเหตุ — เป็นการจากลาที่ไม่มีโอกาสเอ่ยคำลาด้วยรัก — หรือบางทีอาจเป็นอาการภายในร่างกายบางอย่าง

ไม่ว่าจะมาจากเหตุใด ฉันคิดมากขึ้นว่า ฉันจะจากโลกนี้ไปอย่างไร และคำตอบดูเหมือนจะอยู่ที่การมีชีวิตอยู่ของฉัน

ฉันจะมีชีวิตอยู่อย่างไรจึงจะสามารถจากไปอย่างที่ฉันปรารถนาได้

ฉันปรารถนาที่จะจากโลกนี้ไปอย่างเริงร่าเบิกบานว่า คุ้มแล้วที่อยู่มา

ฉันอยากอิ่มใจว่าได้เป็นมนุษย์อย่างที่ปรารถนาและตั้งใจ

ฉันอยากอิ่มใจที่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองเชื่้อและศรัทธา

ฉันอยากอิ่มใจที่ได้สื่อสารความรักกับทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

สิ่งหนึ่งที่จะทำให้ฉันร่าเริงกับการจากลาได้อย่างสมบูรณ์ คือ การสื่อสารความรักให้กันทุก ๆ วัน

*-*-*-*-*-*-*-*-*

ฉันนึกถึงคุณยาย

คุณยายของฉันจากไปโดยที่ฉันไม่คาดคิด เพราะฉันประมาทอยู่ลึก ๆ ว่าคนที่ฉันรักจะอยู่กับฉันตลอดไป

แต่คุณยายเป็นคนที่รู้จักโลกดีกว่า แม้สุดท้ายก่อนเข้าห้องผ่าตัด “ยายต้องไม่เป็นไรนะ ต้องไปงานรับปริญญาอุ๊ให้ได้ (อีก 3ปีต่อมา) ยายมองหน้าฉันอย่างลึกซึ้ง “ไม่ว่าจะอย่างไร ยายจะไป” นั่นเป็นคำพูดสุดท้ายระหว่างเรา

ฉันเศร้ากับความไม่ประสาของฉันที่ไม่ฉวยโอกาสเวลาที่เหลืออยู่ในการบอกลาและบอกรักคุณยายอย่างสุดหัวใจ แต่ฉันอิ่มใจเสมอว่า ในช่วงเวลาที่เรามีกันกว่า 19 ปี ฉันแสดงความรักให้คุณยายอย่างเต็มที่ ทุก ๆ วัน

ฉันกอดและหอมแก้มคุณยายทุกเช้าก่อนไปโรงเรียน แอบย่องมากอดยายจากข้างหลัง “จ๊ะเอ๋” เวลากลับมาจากโรงเรียน ฉันชอบหนุนตักยายเวลาเราคุยกัน กลางคืน เราก็นอนด้วยกัน ฉันกอดยาย ยายกอดฉัน ที่สำคัญ ฉันบอก “รัก” ให้คุณยายได้ยินอย่างสม่ำเสมอ

*-*-*-*

เมื่อวงปีแห่งชีวิตขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คน เหตุการณ์ที่แวะเวียนมาก็มากมายหลายหลาก จนฉันรู้สึกว่าฉันไม่อาจดูแลและใช้เวลากับพวกเขาเหล่านั้นได้มากพอ

ฉันบอกตัวเองว่า ปริมาณคงไม่ใช่คำตอบ สิ่งสำคัญน่าจะัอยู่ที่ ทุก ๆครั้งที่เราได้พบกัน เราให้คุณภาพของตัวตนแบบไหนแก่กัน และฉันพยายามที่จะสื่อสารความรู้สึก ความรักให้ทุกคนเต็มที่ในทุกครั้งที่พบกัน เพราะฉันไม่อาจรู้ได้ว่า เมื่อไรจะหมดโอกาสนั้น ฉันกำลังพยายาม

ฉันยังอยากสื่อสารความรักกับโลก เพราะอีกเช่นกัน ฉันไม่รู้ว่าจะอีกกี่่วัน กี่ปี ที่จะเห็นโลกที่สวยงาม โลกที่ฉันรัก — ท้องฟ้าหลากสี กับเมฆปุกปุย เสียงนกร้อง ท่วงท่าว่ายน้ำของปลา ท่าโฉบอากาศของเหล่านก

ฉันไม่มีเครื่องมือใดทีจะบอกรัก มีแต่หัวใจ และฉันคิดว่้าหัวใจนี่แหละคือเครื่องมือที่ดีที่สุด แต่เราต้องใช้ให้เป็น รู้จักเขาให้มากขึ้น จะได้ใช้หัวใจให้เต็มประสิทธิภาพ

ถ้าฉันสามารถสื่อสารความรักได้ทุกคืนวัน ชีวิตจะเป็นอย่างไร และฉันจะจากไปอย่างคนอิ่มชีวิตไหมน้อ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s