การให้หรือการขอที่เป็นบุญ

เมื่อก่อน

การให้เป็นคุณค่าที่น่าเคารพ ผู้ให้เป็นผู้น่ารักมีคุณธรรม เราควรฝึกฝนการให้

การให้ช่วยขัดเกลาความโลภและความตระหนี่

เมื่อให้ เราได้สร้างสัมพันธ์กับผู้อื่นและสิ่งรอบตัว

เมื่อรู้จักให้ เราจะมีความสุข เราจะได้บุญ

สังคมไทยจึงมุ่งให้ ให้ทาน ทำบุญ หวังผลคือความสุขทั้งในโลกนี้และโลกหน้า

เราให้..ให้..ให้..โดยไม่ได้ถามว่าผู้รับต้องการหรือไม่ สิ่งที่ให้เป็นประโยชน์หรือเปล่า

เราให้..ให้..ให้..และไม่เคยลืมว่าเราได้ให้ ให้อะไร ให้ใคร ให้เมื่อใด

เราให้..ให้..ให้..เพื่อความสุขและบุญกุศลของตัวเราเอง

เมื่อกลาง

การขอเป็นคุณธรรมอันสูงส่ง แสดงถึงความอ่อนน้อมถ่อมตน และละวางอัตตา

ณ ปราสาทโอซาก้า ประเทศญี่ปุ่น

นักบวชนิกายเซ็นในชุดสีดำครบเครื่อง ยืนนิ่งสงบอยู่เชิงบันไดของปราสาท

ขันเล็ก ๆ หมอบนิ่งอยู่ในมือข้างซ้ายของท่าน

มือข้างขวาประคองสร้อยลูกประคำไม้ไว้อย่างอ่อนโยน

หมวกฟางสานทรงสามเหลี่ยมช่วยบังแดด และบังใบหน้าของท่านไว้ในเงาของความสงบ

คงเห็นแต่ ริมฝีปากที่ขยับตามมนตราที่ท่านท่องสวด

ตัวริด (tourists) เข้าไปมุงและถ่ายรูป เสียงขรมทั่วทั้งบริเวณ

บ้างยืน บ้างยอง บ้างนั่ง เอียงซ้าย ย้ายขวา ตั้งท่าถ่ายรูป

ไม่มีสักเยนวางลงในขัน

ความโกลาหลรอบตัวไม่อาจเคลื่อนท่านออกจากความสงบได้

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว ท่านยังคงยืนนิ่งดั่งหินผา

มีเพียงนิ้วหัวแม่มือเท่านั้น ที่กระดิกนับลูกประคำตามมนตราที่ท่องไป

ฉันถูกสะกดด้วยความนิ่งและความสงบของท่าน

ฉันวางธนบัตรจำนวนหนึ่งลงในขันของท่าน ด้วยความเคารพนอบน้อมในธรรมะ

ฉันไม่ได้ “ให้” ฉันเพียงถูกโน้มน้าวให้เป็นส่วนหนึ่งของ “การขอ”

การขอเป็นหนทางขัดเกลาตนเอง ละวางอัตตาความยโส

เรียนรู้ที่จะอ่อนน้อม ค้อมรับความกรุณาจากจักรวาล

เมื่อล่าสุด

การขอและการให้เป็นวิถีที่แยกจากกันไม่ได้ ในเวลาที่ขอเรากำลังให้ด้วย

พี่สาวแสนดีอยากขอยืมหนังสือธรรมะเล่มหนึ่ง “หลายคนได้อ่านเล่มนี้ บอกว่าชีวิตเบาขึ้น คลี่คลายปัญหาได้ พี่เลยอยากทำสำเนาแจกเพื่อให้เพื่อนเหล่านั้นมีความสุข”

“ยินดีคะพี่” ฉันตอบ

ระหว่างที่ค้นหาหนังสือธรรมเล่มนี้ในตู้หนังสือ สายตาที่เดินทางผ่านหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่ารำพึงว่า

“เธอมีหนังสือธรรมะมากมาย บางเล่มก็ได้อ่าน บางเล่มก็ยังไม่ได้อ่าน แต่เธอก็ยังพึงพอใจที่จะสะสมหนังสือธรรมะไว้

เธอเก็บธรรมะไว้ แล้วจะเข้าถึงธรรมะหรือ

ฉันเจอหนังสือเล่มนั้นแล้ว ยังใหม่สวยราวกับเพิ่งออกจากโรงพิมพ์

“เสียดายหนังสือไม่ได้ธรรมะนะ” เสียงแห่งสำนึกเตือน

วันรุ่งขึ้น ฉันนำหนังสือเล่มนั้นไปมอบให้พี่สาว

“พี่สาวขา น้องรู้ว่าพี่เพียงแค่ขอยืม

แต่น้องขอให้พี่ช่วยรับหนังสือเล่มนี้ไปหน่อยคะ

เปิดโอกาสให้น้องได้ทำกุศล คือ ขัดเกลาความตระหนี่ภายใน

ธรรมะในหนังสือนั้นดี แต่การเก็บหนังสือธรรมะไว้ไม่ได้ทำให้น้องมีธรรมขึ้นมาหรอกคะ

การได้ฝึกปฏิบัติธรรมต่างหากที่จะทำให้ธรรมะที่อยู่ในหนังสือนั้น เข้ามาสถิตอยู่ในเนื้อในตัวของน้อง”

พี่สาวรับหนังสือไว้ด้วยความกรุณา

เมื่อการขอและการให้เกิดขึ้นในขณะเดียวกัน มันเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นเลย

Advertisements

One response to “การให้หรือการขอที่เป็นบุญ

  1. คิดถึงคืนหนึ่งเมื่อหลายหลายปีก่อน ครั้งที่ตาม Santa-riya ไปมอบอุปกรณ์การนอนให้คนไร้บ้านรอบกรุงเทพฯ ขอบคุณมากค่ะ ที่ “ให้” โอกาสพี่สาวไปร่วมเป็นส่วนหนึ่งของการให้และรับที่ทำให้โลกใบนี้ไม่อ้างว้างเกินไปนัก

    พี่สาว (ที่จริงไม่แสนดีเท่าไรหรอก) ;P

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s