หนี้ที่ใช้ได้ไม่หมด กับติดหนี้อันธพาล

“ใช่…ฉันติดหนี้แก ติดหนี้หมู 20 ตัว ฉันใช่หนี้แกแน่นอน แต่ฉันติดหนี้แม่ชั่วชีวิต ฉันต้องดูแลแม่ก่อน” เป็นคำพูดสะดุดใจ และกระตุกความคิดที่ฉันได้ยินจากซีรีส์ บ้าบ๋า ย่าหยา ทางทีวีไทย

นั่นเป็นคำพูดของชายหนุ่มร่างกายกำยำเจ้าเนื้อ นิสัยมุทะลุดุดัน ตรงไปตรงมา เขามีความกตัญญุกับแม่ที่ป่วยของเขามาก พยายามหาเงินซื้อหยูกยาให้แม่ แต่ยาก็แสนแพง

เนื่องจากชายหนุ่มคนนี้หาเลี้ยงปากท้องด้วยการรับจ้างเชือดหมู เขาจึงเที่ยวตะโกนบอกคนว่า ใครต้องการเชือดหมูบ้าง เขาต้องการเงิน แต่ก็ไม่มีใครตอบ ยกเว้นอันธพาลคนหนึ่ง

อันธพาลคนนั้นควักเงินให้ก้อนโต พร้อมกำชับชายหนุ่มว่า “แกเป็นหนี้ฉันนะ” ชายเชือดหมูตอบ “ใช่ฉันเป็นหนี้แก หมู 20 ตัว” จากนั้นก็เดินจากไป

วันหนึ่งอันธพาลลักพาตัวลูกชายของผู้ลงสมัครเลือกตั้งคนหนึ่ง (ตามคำว่าจ้างของผู้ลงสมัครเลือกตั้งคู่แข่ง) เลยนำตัวมาฝากชายเชื่อดหมูไว้ให้ดูแล “แกติดหนี้ฉัน แกต้องทำตามมที่ฉันสั่ง” 

ชายเชือดหมูทำตามโดยดี ดูแลตัวประกันเสมอ และเท่า ๆ กับดูแลพวกอันธพาลที่กล่าวเสมอว่า “แกเป็นหนี้ฉัน” เพราะความเป็นคนซื่อ และไม่สองมาตราฐาน

วันหนึ่งแม่ที่ป่วยมากรู้สึกวาระสุดท้ายของตนใกล้เข้ามา อยากกินอาหารพื้นเมืองที่ชอบก่อนจะตาย แม่ของชายเชือดหมูเห็นว่าสาวที่ถูกลักพามานั้นทำอาหารเก่งและน่าจะทำได้ ชายเชือดหมูจึงจะพาสาวบ้าบ๋าไปซื้อของที่ตลาดเพื่อมาทำอหาร

แต่พวกอันธพาลไม่ยอม “แกติดหนี้ฉัน แกต้องทำตามที่ฉันสั่ง”

ชายเชือดหมูตอบว่า “ใช่ฉันติหนี้แก หมู 20 ตัว แต่ฉันติดหนี้แม่ฉันชั่วชีวิต ฉันต้องใช้หนี้แม่ฉันก่อน”

——–

ชายเชือดหมูที่ดูเหมือนไม่ซับซ้อนทางความคิด มุทะลุ บุ่มบ่าม แต่มีใจที่ซื่อตรง คิดตรง และสำนึกอย่างตรงไปตรงมา ว่า

ใครมีบุญคุณกับตัวมากมาย และบุญคุณควรชดใช้อย่างไร มีการลำดับคุณที่ได้รับ และรู้ว่าเวลาใดควรสนองคุณใด

ถ้าหากการตอบแทนคน ๆ หนึ่ง (อันธพาล) แล้วทำให้ต้องเนรคุณผู้ที่มีพระคุณที่ยิ่งใหญ่กว่าเช่นแม่ นั้น ไม่คุ้มอย่างยิ่งทั้งในโลกนี้และโลกหน้า

เมื่อกลับมาคิดในชีวิตจริง ใครและอะไรมีพระคุณต่อชีวิตเราบ้าง …มากมาย

ขอเริ่มจากธรรมชาติ หากไม่มีต้นน้ำ แม่น้ำ ทะเล ต้นไม้ สรรพสัตว์ เราจะอยู่รอดกันอย่างไร

หากบรรพบุรุษของเราไม่รักษาธรรมชาติไว้ให้เราใช้ เราจะมีอะไรให้เสพสุข

หากบรรพบุรุษไม่สั่งสมภูมิปัญญา สละเลือดเนื้อรักษาแผ่นดิน รักษาความเป็นธรรมไว้ เราจะมีสภาพอยู่อย่างไร

หากเราไม่มีพ่อแม่ดูแลชีวิตเรา ครอบครัว ฐาติ ครู เพื่อน เราจะอยู่รอดถึงวันนี้อย่างไร

บุญคุณของสรรพสิ่งและผู้คนที่มีต่อเรานั้นมหาศาล มากน้อยต่างกันตามลำดับ

จะทำอะไร ลองทบทวนว่า สิ่งใด หรือใครทีทั้งชีวิต ทั้งชาติเราก็ไม่อาจทดแทนคุณได้หมด — สิ่งนั้น คนนั้นคือคนที่เราสมควรแคร์มากที่สุด และให้ความสำคัญสูงสุด

บางคนทำสิ่งดีให้เราเพียงนิดหน่อย ชั่วระยะหนึ่ง เขามีคุณจริง และเราควรตอบแทนเขาด้วยความดีงาม — แต่เราไม่สมควรเนรคุณคนทั้งชาติ บรรพบุรุษ พ่อแม่ ธรรมชาติ

จริง ๆ แล้วอยากจะบอกว่า อย่าเนรคุณบุญของตัวเองที่พาให้มาเกิดเป็นมนุษย์ มีโอกาสสร้างความคี ดูแลคนอื่น ๆ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s