หยุดความรุนแรงกับตัวเอง อ่อนโยนกับความโกรธและเกลียดชังบ้าง

 สันติวิธี และการไม่ใช้ความรุนแรง เป็นแนวทางที่มีคนพูดถึงมากในเวลานี้ ด้วยเห็นว่าแนวทางนี้จะช่วยให้เราและสังคมสุขสงบขึ้น … ข้าพเจ้าเองก็เชื่อเช่นนั้น

 ข้าพเจ้าพยายามเดินบนหนทางนี้ ดูแลความคิด คำพูด การกระทำ ให้ไม่รุนแรง ก้าวร้าว หรือคุกคามความสวัสดีของผู้อื่น แต่แล้ววันหนึ่งข้าพเจ้าก็พบว่า คนที่ข้าพเจ้ายังคงกระทำรุนแรงด้วยอยู่และมองข้ามมาตลอด คือ ตัวข้าพเจ้าเอง

 ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าสงสัยว่า สันติที่ข้าพเจ้าหยิบยื่นให้ผู้อื่นนั้นอาจยังไม่เที่ยง ไม่ทน ไม่แท้

…………………..

“คนโกรธ อย่าโกรธตอบ” และ “คนเกลียด ก็อย่าเกลียดตอบ” เป็นคำสอนที่ข้าพเจ้าได้ยินได้ฟังมาตั้งแต่ยังเด็ก ข้าพเจ้าเชื่อในคำพูดนั้นและพยายามทำตามเรื่อยมา

 ข้าพเจ้าไม่โกรธหรือเกลียดตอบผู้อื่นก็จริง แต่ข้าพเจ้าสังเกตเห็นว่า ลึก ๆ แล้ว ข้าพเจ้าแอบโกรธและเกลียดตัวเอง

 เราถูกสอนว่า ความโกรธ และ ความเกลียดชังนั้นเป็นอารมณ์ที่ไม่งาม เป็นขยะในใจ คนดีไม่โกรธ หรืออย่างน้อยก็ไม่ควรแสดงความโกรธออกมา

 ด้วยทัศนคติเช่นนั้น เมื่อความโกรธและความเกลียดผุดขึ้นในใจ เราก็มักปฏิเสธ “ไม่ได้โกรธสักหน่อย” แล้วร่ายเหตุผลเพื่อบอกว่าอารมณ์แบบนี้ไม่มีในใจ บ้างก็ผลักไส กดข่ม ปัดออก หรือไม่ก็พยายามย้อมความโกรธเกลียดนั้นให้เป็นอย่างอื่นแล้วหลอกตัวเองว่ามันหายไปแล้ว แปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นไปแล้ว

สำหรับบางคน การแสดงออกความโกรธอาจไม่ใช่ปัญหา แต่ส่วนมากเมื่อแสดงความโกรธออกไปแล้ว ก็จะมีเสียงความเสียใจและเงาของความโกรธเข้าสิงใจ

 เมื่อเราทำอย่างนั้น … เรากำลังใช้ความรุนแรงกับความโกรธและความเกลียดของเราเอง

การปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้น ผลักไส กดข่ม กุมขัง เก็บกด ล้วนเป็นกิริยาที่แฝงความรุนแรง

ยิ่งเรารุนแรงกับความโกรธมากเท่าไร ความโกรธนั้นก็จะยิ่งเติบโตและรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

หลายครั้ง เราโกรธความโกรธ และเกลียดที่ตัวเองมีความเกลียดชัง

ความโกรธอาจแอบแฝงอยู่ในจิต หลอกเราให้ตายใจว่า เราสยบเขาได้แล้ว

แต่เมื่อโอกาสเหมาะมาถึง ความโกรธที่แฝงเร้นในใจจะแสดงตัว และคนแรกที่เขาจะทำร้ายคือผู้ที่ทำรุนแรงกับเขา

 ผู้ที่ไม่อาจเป็นมิตรกับความโกรธในใจตัวเอง จะสามารถเป็นมิตรกับความโกรธของผู้อื่นได้หรือไม่

หากเรายังรุนแรงกับตัวเองซึ่งเป็นผู้ที่เรารักที่สุดแล้ว เราจะไม่รุนแรงกับผู้อื่นหรือ?

 การไม่ใช้ความรุนแรง เริ่มจากภายในใจของเรา

เราควรเรียนรู้ที่จะอ่อนโยนกับความโกรธ ความเกลียด และอารมณ์ที่เราไม่ปรารถนาภายใน

 เมื่อความโกรธ ความเกลียดแสดงตัวตน ตะโกนก้องภายในจิต — ปล่อยเขา ให้พื้นที่และเวลากับเขา อยู่กับเขา เฝ้าดู รับฟัง เราจะเห็นความรู้สึกเปราะบางของความโกรธ เสียงสะอื้นไห้ที่สะท้อนความเสียใจ ความปรารถนาที่จะปกป้องตัวเอง

ความรู้สึกและท่าทีที่เป็นมิตรและอ่อนโยนต่อความโกรธ จะทำให้เขาสงบและนิ่งขึ้น แล้วไม่นานเขาก็จะเดินจากเราไปอย่างสันติ และอย่างเพื่อนผู้จะไม่กลับมาทำร้ายเราอีก

 ลองทบทวนเพิ่มเติมว่า ทุกวันนี้เราใช้ความรุนแรงกับตัวเองแบบใด ระดับไหนบ้าง

เรารุนแรงกับตัวเองหรือไม่ ในเวลาที่เรารับข้อมูลข่าวสารที่เป็นโทษกับจิตใจและสติปัญญาของตัวเอง

เรารุนแรงกับตัวเองหรือไม่ ที่เราบริโภคสิ่งที่ทำลายตับ ปอด และหัวใจ

เรารุนแรงกับตัวเองหรือไม่ ที่เราทำลายธรรมชาติ แล้วต่อไปเราจะหายใจอากาศแบบใดเข้าปอด เราจะเอาน้ำดี ๆ ที่ไหนกิน เราจะเอาผักปลอดยาพิษที่ไหน ….

แล้วในเวลาที่เราคิด พูด และ ทำความรุนแรงกับผู้อื่น หากวกกลับมาดูที่ใจของเรา เราจะสัมผัสได้ว่า ความคิด คำพูดและการกระทำเหล่านั้น ไม่ได้ทำร้าย ทำลายและรุนแรงผู้อื่นเท่านั้น แต่บุคคลแรกที่มันทำร้าย ทำลาย คือ ตัวเจ้าของคำพูด ความคิด และการกระทำ  

 หยุดกระทำรุนแรงกับตัวเองเถิด แล้วเราจะอ่อนโยนกับผู้อื่นและธรรมชาติได้ไม่ยากเลย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s