ใคร่ครวญชีวิตและความตายหลังเที่ยงคืน 


หลังจากเงียบหายไปนาน ฉันเขียนไปถามไถ่ทุกข์สุขของพี่สาวคนหนึ่งว่า “เป็นอย่างไรบ้างคะ”
“เจ็บ..ปวด…” เธอตอบ
“แล้วใจละคะ เป็นอย่างไร”
“ไม่ดี กลัวความตาย ไม่อยากเชื่อเลยว่า ตัวเองจะต้องตายในเร็ววัน”
“เราก็กลัวเหมือนกัน” ฉันตอบ ไม่ได้พูดปลอบใจ แต่พอจะเข้าใจความรู้สึกนี้อยู่บ้าง เพราะเคยเผชิญหน้ากับความรู้สึกกลัวตาย … และได้พบว่า แท้จริงเรากลัวอะไร ซึ่งแต่ละคนก็คงต่างก้นไป หากเราค้นเจอความกลัวเบื้องหลังความกลัวตาย เราอาจจะคลี่คลายความกลัวนั้นได้ในเวลาที่ยังมีลมหายใจ

ความกลัวเป็นเงาของความกล้า
“อะไรที่จะช่วยหรือทำให้เรากล้าโอบกอดความตายฉันท์มิตร …สิ่งใดทำให้ใจเรากล้าหาญ” ฉันถามใจตนเอง
มีคำตอบเดิม คือ ปัญญา ความเห็นและเข้าใจความเป็นจริง และก็มีคำตอบใหม่ที่ไม่คิดมาก่อนผุดขึ้น และดูจะหวังพึ่งได้ เพราะอาจทำได้มากกว่าคำตอบเดิม

สิ่งที่ทำให้ใจเราห้าวหาญ เป็นสิ่งที่เราน่าค้นให้พบเช่นกัน เพื่อจะได้นำมาสู่ใจในเวลาสุดท้าย

รู้สึกขอบคุณพี่สาวที่แบ่งปันความรู้สึกอย่างจริงใจ เธอจะรู้ไหมว่า ได้ช่วยเป่าทุกข์ในใจฉันให้ลอยไปในพริบตา และนำฉันให้ใคร่ครวญความหมายของชีวิตจากมุมแห่งความตาย
นับเป็นกุศลจากการสนทนาธรรม ขอให้ธรรมเบ่งบานในใจพี่สาวและทุกคนค่ะ

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s