ปัญหาของวันนี้มาจากทางออกของวันวาน

ความ “จริง” อันหลากหลายในการคิดกระบวนระบบ

แปลจาก The Fifth Discipline by Peter Senge

 “ปัญหาของวันนี้มาจากทางออกของวันวาน

 ยิ่งเราผลักไสปัญหาในวันนี้มากเท่าไร ระบบก็จะผลักดันปัญหานั้นกลับมาหาเรามากและแรงขึ้นเท่านั้น

พฤติกรรมมักจะถดถอยก่อนที่จะงอกงาม

ทางออกที่ง่ายจะพาเราหวนกลับสู่ปัญหาเสมอ หนทางเยียวยาอาจจะเลวร้ายกว่าตัวโรคภัยเสียอีก

ถ้าเราอยากแก้ปัญหาให้เร็วขึ้น เราต้องยิ่งช้าลง

เหตุและปัจจัยของปัญหาในวันนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเวลาและสถานที่ที่เกิดเหตุขึ้นในปัจจุบัน (หากแต่เป็นเหตุและปัจจัยอันซับซ้อนมากมายในอดีต)

การเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ น้อย ๆ นำไปสู่ผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่และสร้างสรรค์ได้ — หากแต่พื้นที่หรือสิ่งที่จะเป็นจุดคานงัดอันทรงประสิทธิภาพที่สุดนั้น ไม่อาจจะเห็นได้อย่างแจ้งชัดประจักษ์กับตา”

อย่างที่เจ้าชายน้อยว่าไว้ “สิ่งที่สวยงามที่สุดไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตา แต่สัมผัสได้ด้วยใจ”  เราคงต้องช่วย ๆ กันใช้ใจสัมผัสจุดคานงัดอันแสนเบาบางแต่ทรงประสิทธิภาพนี้ในสังคมไทยด้วยกัน 
 
May the force be with you
ศิษย์มาสเตอร์โยดา

ชีวิตบูรณาการ

“ในสมัยโบราณ ผู้คนมีชีวิตอย่างสมดุลกลมกลืน พวกเขาไม่ให้ความสำคัญกับความฉลาดทางปัญญาจากความรู้มากจนเกินไป แต่พวกเขาจะให้ความสำคัญกับการประสานความรู้ทั้งเรื่อง กาย ใจ จิตวิญญาณและสรรพสิ่งเข้าด้วยกัน

อย่างนั้นแล้ว พวกเขาจึงเป็นผู้ที่อยู่เหนือความรู้ ไม่ใช่เป็นเหยื่อของความคิด ความรู้

ในยามที่มีสิ่งใหม่ ๆ สิ่งประดิษฐ์ วิถีใหม่ ความคิดใหม่ ๆ เกิดขึ้น พวกเขาจะมองดูว่าสิ่งใหม่ ๆ นั้นมีจุดอ่อนหรือจะนำปัญหาอะไรมาด้วย

พวกเขาให้คุณค่ากับวิถีโบราณที่ผ่านการพิสูจน์แล้วว่าได้ผลดี และในขณะเดียวกันก็ให้ความสำคัญกับวิถีใหม่ที่ต้องพิสูจน์เช่นกันว่าใช้ได้

หากเราปรารถนาที่จะหยุดความสับสนลังเลในการดำเนินชีวิต จงลองน้อมนำเรื่องวิถีแห่งบรรพกาลไปลองปฏิบัติดู

  • ประสานกาย ใจ และจิตวิญาณในทุกสิ่งที่เราทำ
  • เลือกอาหาร เสื้อผ้า และที่อยู่อาศัยให้สอดคล้องกับธรรมชาติ
  • พึ่งพาร่างกายของตนเราเองในการเดินทางไปไหนมาไหน
  • ให้การงานและงานอดิเรกของเราเป็นงานเดียวกัน
  • ออกกำลังกายที่พัฒนาทั้งชีวิตที่ประกอบด้วยกายและใจ ไม่ใช่บริหารเพียงแต่กายเท่านั้น
  • ฟังเพลงที่เชื่อมกาย ใจ และจิตวิญญาณของเราให้เป็นหนึ่ง
  • เลือกผู้นำที่มีคุณธรรมมากกว่าผู้ที่มีทรัพย์หรืออำนาจ
  • รับใช้ผู้อื่นและบ่มเพาะความดีในตัวเองไปพร้อม ๆ กัน
  • จงเข้าใจว่าการเติบโตที่แท้มาจากการเผชิญและแก้ปัญหาในชีวิตในวิถีที่สร้างความกลมกลืนระหว่างตัวเราและผู้อื่น ไม่แบ่งแยก

ถ้าเราสามารถเดินตามวิถีโบราณที่ธรรมดาสามัญนี้ได้ เราจะเกิดใหม่อยู่เสมอ”

—————————————-

โจเอล เลวี่ ครูชาวอเมริกันส่งวรรคทองเรื่อง “ชีวิตบูรณาการ” ของปราชญ์ เล่าจื๊อ มาให้ เราเห็นว่าน่่าจะเป็นประโยชน์กับทุกคน ที่สนใจการใช้ชีวิตที่กลืมกลืน เป็นหนึ่ง

เราเองเริ่มเห็นว่า เวลาที่เป็นทุกข์ไม่ว่ากายหรือใจ มันเกิดจากความไม่เป็นหนึ่ง หลายครั้ง กายและใจไม่เป็นหนึ่ง พอรู้อย่างนี้ก็ผนวก กายและใจให้เป็นหนึ่งเดียวกัน เป็นคู่ซี้กันให้ได้ ก็ดีขึ้น คือ เครียดน้อยลง

เราไม่ใช่คนแปล อังกฤษ-ไืทย ที่ดีนัก หากใครแปลได้ดีกว่า ก็ขอความเมตตาชี้แนะด้วยคะ
———————————————

“In ancient times, people lived holistic lives. They didn’t overemphasize the intellect, but integrated mind, body, and spirit in all things. This allowed them to become masters of knowledge rather than victims of concepts. If a new invention appeared, they looked for the troubles it might cause as well as the shortcuts it offered. They valued old ways that had been proven effective, and they valued new ways if they could be proven effective. If you want to stop being confused, then emulate these ancient folk: join your body, mind, and spirit in all you do. Choose food, clothing, and shelter that accords with nature. Rely on your own body for transportation. Allow your work and your recreation to be one and the same. Do exercise that develops your whole being and nor just your body. Listen to music that bridges the three spheres of your being. Choose leaders for their virtue rather than their wealth or power. Serve others and cultivate yourself simultaneously. Understand that true growth comes from meeting and solving the problems of life in a way that is harmonizing to yourself and to others. If you can follow these simple old ways, you will be continually renewed.”
Lau Tzu, Inner Chapters, Hua Hu Ching, #43

มนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยงของโลก

“มนุษย์เป็นเพียงฝุ่นผงเล็ก ๆ เศษธุลีของจักรวาล

จริง ๆ แล้ว มนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยงของโลก เพียงฝุ่นผงในโลก

แต่มนุษย์คิดว่าโลกเป็นของฉัน”

พระอาจารย์ ปราโมทย์ ปาโมชโช

เทศน์เมื่อ 8 สิงหาคม 2551

ความทุกข์ที่ห้อมล้อมเราทั้งในสังคมไทย สังคมโลก มีรากเหง้ามาจากวิธีคิด “ฉัน” “ของฉัน”

ถ้าเราเปลี่ยนวิธีคิดเป็น “โลก” “ของโลก” มันจะเป็นอย่างไรนะ

ร่างกายของโลก เงินของโลก อะไร ๆก็ของโลก —โลกจะเป็นอย่างไร หมุนทวนเข็มนาฬิกาไหมน้า

ช้า ๆ กับชีวิต

สิ่งต่างๆกำลังดำเนินไปในทิศทางที่ผิด

คนดีพบว่าการพยายามทำในสิ่งที่ตนเชื่อว่าดีที่สุดนั้นเป็นไปได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ว่าจะอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ หรือองค์กรใหญ่ระดับโลก

ในประเทศใดก็ตาม ทำงานใดก็ตาม เราถูกเร่งเร้าให้ต้องทำงานเร็วขึ้น แข่งขันกันสูงขึ้น เห็นแก่ตัวมากขึ้น และสนใจเพียงผลในระยะสั้นเท่านั้น

ชีวิตลูกกระสุน

ชีวิตลูกกระสุน

ค่านิยมเช่นนี้ไม่อาจนำเราไปสู่อนาคตที่เข้มแข็งและยั่งยืนได้ ท่วาเป็นเพียงการทำลายล้างอย่างน่าตื่นตระหนก

……

เราต้องใช้ชีวิตให้ช้าลง ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนแปลงไปสู่จุดที่ดีขึ้นได้หากเราไม่ลงมือกระทำ

เราต้องการเวลาเพื่อคิดใคร่ครวญ เพื่อเรียนรู้ เพื่อทำความรู้จักซึ่งกันและกัน

เรากำลังสูญเสียศักยภาพอันเป็นเลิิศของมนุษย์ ไปกับชีวิตสมัยใหม่ที่หมุนไปอย่างรวดเร็ว

มาร์กาเร็ต เจ. วีตเลย์

หันหน้าเข้าหากัน

Finale ฉากสุดท้าย

What do you want to see before you sleep eternally?

What do you want to hear before you leave the world?

อะไรคือภาพสุดท้ายที่คุณปรารถนาจะมองและเห็น ก่อนจะหลับตาลงลาโลก

อะไรคือเสียงสุดท้ายที่คุณปรารถนาที่จะได้ยินและฟัง ก่อนหูจะดับลับโลก

เวลาของมนุษย์

ถ้าเปรียบเวลาของโลก เท่ากับ หนึ่งวัน 24 ชั่วโมง

เผ่าพันธุ์และอารยธรรมของมนุษยชาติเริ่มต้นและกำลังดำเนินอยู่ราว ๆ 5 ทุ่มกว่า

ได้ยินแล้ว รู้สึกอย่างไรกันบ้าง

ชีวิตของเราจะเป็นกี่เสี้ยวเศษของวินาที

ยังคิดว่าตนใหญ่ และสำคัญมากมายในโลกอยู่หรือเปล่า

โลกเก่าแก่กว่าเรามาก หลายเผ่าพันธุ์บนโลกนี้เป็นบรรพบุรุษของเรา

เราปฏิบัติต่อบรรพบุรุษ และ บ้านของเราอย่างไร

ความกลัว กับ ความกล้า

“ความกล้า คือ การทำในสิ่งที่อาจจะรู้สึกกลัว”

— จากการ์ตูนอังกฤษ Postman

อะไรที่ืทำให้เราทำบางสิ่งบางอย่าง แม้จะมีความกลัวอยู่ในใจ

จะเป็นความหมายต่อสิ่งที่ทำหรือเปล่า

นึกถึง William Wallace วีรบุรุษแห่งสก๊อตแลนด์ ที่เรื่องราวของเขาถูกนำมาสร้างเป็นหนังเรื่อง Brave Heart

รู้ว่าต้องตาย (อย่างทรมานด้วย) แต่ทำไมยัง กล้าทำ สู้กับอังกฤษ — เพื่ออิสรภาพ สิทธิ และเอกราชของชนชาติ